واگر بخواهى بگوئى در عيسى بن مريم عليه السّلام پس بتحقيق كه بود بالش اخذ مىنمود سنگ را ، ومىپوشيد جامهء درشت را ، وبود نان خورش أو گرسنگى وچراغ أو در شب روشنائى ماه ، وسايه بانهاى أو در فصل زمستان مشرقهاى آفتاب ومغربهاى آن ، وميوهء أو وريحان أو آنچه كه مىرويانيد آن را زمين از براي حيوانات ونبود أو را زنى كه مفتون نمايد أو را ، ونه فرزندى كه محزون كند أو را ، ونه مالي كه برگرداند أو را از حق ، ونه طمعى كه ذليل بگرداند أو را ، مركب أو پايهاى أو بود ، وخدمتكار أو دستهايش بود .
پس تأسّى كن به پيغمبر پاك پاكيزهء خودت صلَّى اللَّه عليه وآله وسلَّم ، پس بتحقيق كه در اوست قابليّت متبوعيّت از براي كسى كه اقتدا وتبعيّت نمايد ، ولياقت انتساب از براي كسى كه نسبت خود را باو بدهد ، ودوسترين بندگان بسوى خدا كسى است كه تأسّى نمايد به پيغمبر خود ومتابعت كند أثر أو را ، خورد دنيا را خوردنى اندك بأطراف دندان وپر نكرد از آن دهان خود را ، ونظر التفات بسوى أو نگماشت ، لاغرترين أهل دنيا بود از حيثيّت تهىگاه ، وگرسنه ترين ايشان بوده از حيثيّت شكم ، عرض كرده شد بر أو خزاين دنيا پس امتناع فرمود از قبول آن ودانست كه خداى تعالى دشمن داشته چيزى را پس دشمن گرفت آن حضرت نيز آنرا ، وحقير گرفته چيزى را پس حقير گرفت آن حضرت نيز آن را ، وكوچك وبىمقدار شمرده چيزى را پس كوچك شمرد آن هم أو را .
واگر نشود در ما هيچ چيز مگر محبّت ما بچيزى كه دشمن داشته خدا ورسول أو ، وتعظيم ما چيزى را كه خوار وخرد شمرده خدا ورسول أو هر آينه كفايت مىكند آن از حيثيّت مخالفت مر خدا را ، واز حيثيّت معاداة ومجانبت از فرمان آن .
وبتحقيق كه بود حضرت رسول صلَّى اللَّه عليه وآله وسلَّم مىخورد طعام را بر روى زمين ، ومىنشست مانند نشستن غلام ، ومىدوخت با دست خود كفش خودش را ، وپينه مىزد با دست خود رخت خود را ، وسوار مىشد بر دراز گوش برهنه ورديف ميكرد
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة — صفحة 402
مساهمون: حبيب الله الهاشمي الخوئي
ص٤٠٢