( فذاك ما تحبّ وإن تكن الأخرى ) أي النّكبة والانكسار ( كنت ردءا للناس ) وعونا لهم ( ومثابة ) أي مرجعا ( للمسلمين ) ومأمنا يأوون إليه .
الترجمة
از جملهء كلام آن امام أنام است در آن حال كه مشورت نمود باو عمر بن خطَّاب در باب بيرون رفتن بسوى غزوهء روم بنفس خود پس فرمود آن بزرگوار : بتحقيق كه وكيل شده است خداى تبارك وتعالى از براي أهل اين دين با عزيز نمودن وغالب گردانيدن ناحيهء مسلمين وپوشانيدن عورت مؤمنين ، وآن پروردگارى كه يارى كرد مسلمانان را در آن حال كه اندك بودند وقدرت نداشتند بر انتقام وحفظ نمود ايشان را در حالتي كه اندك بودند وتمكَّن نداشتند از دفع دشمنان از خودشان زنده ايست كه هرگز نمىميرد ، بدرستى كه هرگاه روانه شوى تو بسوى اين دشمن بنفس خود پس برسى بايشان ومصيبتى بتو وارد بيايد ومغلوب شوى نمىباشد از براي مسلمانان پناهى نزد منتهاى ولايتهاى ايشان ، ونباشد بعد از تو مرجعي كه بازگشت نمايند بسوى أو ، پس برانگيزان بسوى دشمنان مردى جنگ ديدهء كاردان ، ودفع كن باو أهل آزمايش ونصيحت را ، پس اگر غالب گرداند تو را خداوند تعالى پس اينست آن چيزى كه مىخواهى ، واگر باشد امر بطور ديگر باشى تو ياور ومدد مردمان ومرجع وپناه براي مسلمانان وپناه گاه ايشان .
ومن كلام له عليه السّلام وهو المأة والخامس والثلاثون من المختار في باب الخطب
ورواه الشّارح المعتزلي باختلاف يسير تطلع عليه . قال السيد ( ره ) وقد وقعت مشاجرة بينه وبين عثمان ، فقال المغيرة بن الأخنس