كسى كه رونده است بسوى آفريدگار مثل تشنه ايست كه وارد شود بر آب بهشت عنبر سرشت ، در زير أطراف نيزهاى بلند مقدار است ، امروز آشكار مىشود خبرها .
بار پروردگارا اگر رد كنند اين قوم بد بنياد حق را پس پراكنده نما جماعت ايشان را ، ومتفرّق گردان سخنان باطل ايشان را ، وهلاك بگردان ايشان را بگناهان خودشان ، ايشان هرگز زايل نمىشوند از موقفهاى خودشان بىزدن نيزه پى در پى كه خارج بشود از أو بجهت گشادى أو نسيم ، وبىضربتى كه بشكافد كاسهء سر را وبيندازد استخوانها را وبيفكند بازوها وقدمها را ، وتا آنكه انداخته شوند بلشكرهائى كه مقدمهء لشكر ديگر باشند كه تابع شود بايشان مقدّمة الجيش ديگر ، وسنگسار شوند بلشكرهاى گران كه تبعيت نمايد بايشان لشكران جمع شده از هر طرف تا آنكه كشيده شود بشهرهاى ايشان سپاهى كه در عقب آن باشد سپاهى ديگر ، وتا آنكه بكوبند اسبان بسمهاى خود در أواخر بلاد ايشان وبنواحي مراعى وچراگاههاى ايشان ، يعني اگر جد وكوشش نشود در جهاد ايشان دست از طغيان خود بر نخواهند داشت
ومن كلام له عليه السّلام في التحكيم وهو المأة والخامس والعشرون من المختار في باب الخطب .
ورواه الطبرسي في الاحتجاج إلى قوله لأول البغى نحوه قال عليه السّلام إنّا لم نحكَّم الرّجال وإنّما حكَّمنا القرآن وهذا القرآن إنّما هو خطَّ مسطور بين الدّفتين ، لا ينطق بلسان ولا بدّله من ترجمان ، وإنّما ينطق عنه الرّجال ، ولمّا دعانا القوم إلى أن نحكَّم بيننا القرآن لم نكن الفريق المتولَّي عن كتاب اللَّه تعالى ، وقد قال سبحانه : فإن
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة — صفحة 169
مساهمون: حبيب الله الهاشمي الخوئي
ص١٦٩