ابراهيم از خداوند تقاضا كرد كه از ذريهء او امت مسلمانى قرار بدهد .
حسن و قتاده و جمعى از علماء ميگويند : منظور از پيغمبرى كه از خداوند بعثت او را در ميان ذريهء خود تقاضا كرده است « پيغمبر ما » مىباشد زيرا از رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله نقل شده است كه فرمود : انا دعوة ابى ابراهيم عليه السلام و بشارت عيسى عليه السلام يعنى دعاى ابراهيم عليه السلام و بشارت عيسى عليه السلام من هستم و مراد از بشارت عيسى عليه السلام بشارتى است كه از جمله مبشرا برسول ياتى من بعدى اسمه احمد « 1 » استفاده مىشود .
و دليل اين موضوع اين است كه ابراهيم عليه السلام دعا را درباره ذريهء خود كه در مكه و حوالى آن اقامت دارند كرد و گفت « ربنا و ابعث فيهم رسولا منهم » يعنى پروردگارا در ميان ذريهء من كه در مكه اقامت دارند پيغمبرى مبعوث كن در حالى كه ميدانيم اين خصوصيّت به غير از حضرت محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم بر هيچكس قابل تطبيق نيست .
يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ . . .
- يعنى : آياتى كه تو بر آن پيغمبر نازل ميكنى بر مردم بخواند » .
وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ . . .
- يعنى : قرآن را بر مردم تعليم كند . البته جملهء دوّم تكرار جملهء اوّل نيست زيرا مفاد جملهء اول اين است كه آيات الهى را بر مردم تلاوت كند تا خود مردم از دقت در اسلوب و مضامين آن آيات براستگويى و نبوت او پى ببرند و معناى جمله دوم اين است كه او شخصاً براى مردم مفاد و مدلول آن آيات را از لحاظ اشتمال آنها بر معارف و دلائل توحيد و احكام الهى بيان نمايد .
وَ الْحِكْمَةَ . . .
- در معناى « حكمت » اقوال متعددى است .
1 - قتاده ميگويد : مراد از آن سنّت يعنى احاديث نبوى است .
هامش
( 1 ) منظور اين آيه است: وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَنِي إِسْرائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُيعنى هنگامى كه عيسى بن مريم ببنى اسرائيل گفت من رسول خدا بسوى شما هستم و بحقانيت تورات كه پيش من نازل گرديده است تصديق ميكنم و نيز شما را مژده مىدهم كه بعد از من پيغمبرى كه نامش « احمد است خواهد آمد ( آيه 6 سوره الصف )