نسبت ميدهند و چون حج در دهه اول ذيحجّه واقع مىشود به همه آن ماه ، ماه حجّ ميگويند و باضافه آن دو ماه « شوال و ذيقعده » سه ماه مىشود مثل روز ورود زيد كه ورود در يك قسمت از آن روز واقع شده ولى همه آن روز را بنام روز ورود ميخوانند .
فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ . . .
- پس هر كس كه بر خود لازم كند حج را در اين ماه و ملتزم بدان گردد و احرام بندد به حج باتفاق همه مذاهب ) يا به عمره تمتع ( بنا بذهب اماميه ) بايد آميزش با زنان را ترك كند و كلمه « رفث » در آيه بوجوهى تفسير شده است از اينقرار :
1 - خود آميزش كه به اين كلمه كنايه آورده شده است اين عقيده اصحاب ما و قتاده و ابن مسعود است 2 - وعدهگذارى آميزش بقول ابن عباس ، عبد اللَّه بن عمر و عطا .
3 - معنايى عام شامل خود آميزش و مقدمات آن از مزاح و مشابه آن و نيز وعدهگذارى آن بقول « حسن » .
وَ لا فُسُوقَ . . .
- در بيان مقصود از كلمه « فسوق » نيز اقوالى است :
1 - اصحاب ما ( شيعه ) ميگويند مقصود ، دروغ است كه در موقع احرام بايد ترك شود .
2 - مراد از اين كلمه همه معاصى و گناهان است كه بايد ترك شود ( ابن عباس ، حسن و قتاده ) و اين معنا اعم از وجه اول كه خصوص دروغ بوده مىباشد .
3 - مقصود ، مردم را به لقب زشت ياد كردن است بقرينه آيه كريمه :
« بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ
« 1 »
»
( پس از ايمان ، زشت است كه مردم را به لقبهاى بد ياد كنيد ) ( اين عقيده « ضحاك » است ) .
4 - منظور فحش دادن بمردم مؤمن است چون در حديث آمده است كه فحش بمؤمن از فسوق و كشتن او كفر است ( على بن ابراهيم و مجاهد )
هامش
( 1 ) آيه 11 از سوره حجرات