[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 61 ]
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ فَادْعُ لَنا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِها وَ قِثَّائِها وَ فُومِها وَ عَدَسِها وَ بَصَلِها قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ ( 61 )
[ ترجمه ]
( ياد آوريد ) آن گاه كه گفتيد اى موسى ما ديگر بيك نوع خوراك صبر نتوانيم كرد از خدايت بخواه تا آنچه زمين ميروياند مانند سبزى و خيار و گندم و عدس و پياز براى ما بيرون آرد موسى گفت چگونه پست را با بهتر عوض ميكنيد ؟ بشهرى فرود آئيد كه هر چه خواستيد مهيا است و ذلت و خوارى بر آنان ( يهود ) مقرر شد و بغضب خدا مبتلى شدند زيرا آيات خدا را انكار و پيامبران را بنا حق ميكشند از اين جهت كه نافرمانى كردند و تجاوز پيش گرفتند ( 61 )
شرح لغات
طعام . . . - آنچه استفاده غذايى از آن مىشود كه مناسب و سازگار با ذائقه است و طعم بضم « طاء » به معناى خوردن و طعم بفتح « طاء » به معناى مزه است كه با قوه چشايى احساس ميگردد .
واحد . . . - يك جور ، مبدء اعداد است كه خود ، قابل تجزيه نيست .
ادع . . . - بخوان از دعا كه همان خواندن و خواستن است و فرق آن با امر از نظر شأن و مرتبه گوينده است كه اگر عالى است امر و فرمان ، و اگر پائينتر است « دعا » و درخواست مىباشد .
تنبت . . . - ميروياند از إنبات كه اصل آن ، اظهار است و روئيدنى چون از زمين بيرون آمد و ظاهر ميگردد به آن ، نبات گفتهاند .
بقل . . . - هر سبزى كه ساقه ندارد و از دانه ميرويد .
قثاء . . . - بضم و كسر قاف - خيار .
فوم . . . - گندم ( بقول ابن عباس و قتاده و سدى و مطابق روايتى از امام باقر عليه السلام ) گندم و نان ( بقول فرّاء و ازهرى ) حبوبى كه نان مىشود مثل گندم ،