تصديق كردند از كجا صحّت و درستى و مطابقت آنها را فهميدند ، آنها كه قبلًا آشنايى با اين كلمات نداشتند و سياق كلام بر اين دلالت دارد كه وقتى اسمها را شنيدند درستى آنها را فهميدند و إلّا اين آيه كريمه
« أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
معنايى نداشت و نيز اگر درستى آنها را نفهميده بودند بر اعجاز و نبوّت حضرت آدم دلالت نميكرد ؟ در پاسخ وجوهى بيان شده است :
1 - چه مانعى دارد كه خداوند علمى ضرورى به آنان داده باشد كه صحّت و مطابق بودن اين اسمها بفهمند خواه اين علم از راه و طريق و واسطهاى معين باشد و يا ابتداءً و بدون وسيله بهر حال آنان با اين علم ، درستى اسمها را فهميده و از درستى آنها استدلال به نبوت آدم نمودند .
2 - ممكن است هر دسته از ملائكه بيك لغت و زبان آشنا و آگاه بودهاند و خداوند كه مىخواست برترى آدم را بر ملائكه ثابت كند او را بهمهء اسمها و بهر لغت و زبانى آگاه كرد و وقتى به ملائكه آن اسمها را گفت هر دسته درستى آنها را به زبان خود دانستند و وقتى دستههاى ديگر نيز مطابقت و درستى گفتهء آدم را با زبانهاى خود بيان كردند براى همهء آنها فرق عادت و احاطه به همه زبانها كه آدم داشت روشن شد و در نتيجه به نبوت آدم پى بردند .
البته اين دو جواب بر اين اساس است كه ملائكه قبلًا نبوّت آدم را نفهميده بودند و از راه خبر دادن به اسمها فهميدند و اما اگر فرض كنيم كه قبلًا پيامبرى آدم را ميدانستند ديگر احتياج به اين دو وجه نخواهد بود . زيرا با توجه و علم به اينكه آدم پيامبر خداست درستى گفتهء او بر ايشان قطعى و ثابت خواهد بود
.
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 34 ]
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ ( 34 )
[ ترجمه ]
هنگامى كه گفتيم بملائكه كه بآدم سجده كنيد همه سجده كردند جز ابليس كه سرپيچى و تكبر كرد و از كافران شد ( 34 )
شرح لغات
سجود - در لغت خضوع و اظهار ذلّت است و در اصطلاح اسلام ، قرار دادن