هيچ پروردگارى جز او نيست و در ذمهء محمد بن عبدالله ، فرستادهء خدا هستند . تمام دشتهاى آنان از قبيل : عضاهه و صيده مال ايشان است و سرقت يا ظلم در آن حرام است . ثقيف مستحقترين مردم نسبت به وجّ هستند و قلعههاى آنها محل عبور و مرور قرار نمىگيرد و كسى از مسلمانان به زور وارد آن نمىشود . آنها هر كار عمرانى كه بخواهند ، در قلعهها و دشتهاى خود انجام مىدهند . آنها در غزوهها شركت نمىكنند و زكات نمىپردازند و در مورد مال و جانشان تحت فشار قرار نمىگيرند .
آنها امتى از مسلمين هستند و در هر جايى از سرزمين مسلمانان كه بخواهند رفت و آمد مىكنند .
هر اسيرى كه در اختيار دارند ، مال ايشان است و هر گونه بخواهند دربارهء آن تصميم مىگيرند و . . . و اگر مورد حمله و ظلم قرار بگيرند ، رسول الله صلى الله عليه و آله آنها را كمك مىكند . . . و بايد اميرشان از خودشان باشد . بر بنى مالك يك نفر و بر أحلاف يك نفر ديگر امير باشد . » « 1 »
واقدى مىنويسد : پس از تكميل صلح نامه كه خالد بن سعيد اموى آن را نوشت ، آنها از رسول خد صلى الله عليه و آله درخواست كردند كه بت لات را براى آنها باقى بگذارد و تا سه سال آن را منهدم نكند ! آن حضرت صلى الله عليه و آله از پذيرش آن خوددارى كرد . همين طور مدت را كم مىكردند و از او درخواست مىكردند كه آن را منهدم نكند تا اينكه از او خواستند تا يك ماه بعد از ورودشان به طايف آن را منهدم كند . آنها اظهار مىكردند كه دوست ندارند وقتى پيش قومشان برمىگردند ، به آنها بگويند كه بايد بت را منهدم كنند ، بلكه مىخواهند مدتى بگذرد تا افراد لجوج و زنان و فرزندانشان اسلام را بپذيرند و بعد كارهاى ديگر را انجام دهند .
پيامبر صلى الله عليه و آله باز هم از قبول درخواست آنها خوددارى كرد تا اين كه درخواست كردند تا ايشان را از منهدم كردن بت لات معاف بدارد . پيامبر صلى الله عليه و آله پذيرفت و فرمود : ابوسفيان بن حرب و مغيرة بن شعبه را براى منهدم كردن بت لات مىفرستم .
آنها درخواست كردند كه آن حضرت صلى الله عليه و آله ايشان را از نماز معاف بدارد ، آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمود :
شما را از انهدام بت به دست خودتان معاف كردم ، اما شما را از نماز معاف نمىكنم ، زيرا در دينى كه نماز در آن نباشد ، خيرى نيست ! آنها عرض كردند : اى محمد ، نماز را به خاطر تو به جاى مىآوريم ،
هامش
( 1 ) . الاموال ، أبى عبيد ، ص 19 ؛ مكاتيب الرسول ، ج 1 ، ص 263 - 273 .