زيد قسم خورد كه پس از آن هيچ كس را كه شهادتين را مىگويد به قتل نرساند . و خداوند در اين مورد نازل فرمود :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياة الدُّنْيا فَعِنْدَ اللَّهِ مَغانِمُ كَثِيرَةٌ كَذلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوا إِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً » « 1 » ؛
اى مؤمنان ، آنگاه كه در راه خدا ( به عزم جهاد ) رهسپار شديد ، بررسى كنيد و به كسى كه اظهار اسلام كرد نگوييد مؤمن نيستى تا از سرمايهء ناپايدار دنيا غنيمتى به دست آوريد ، زيرا غنيمتهاى بسيار نزد خداست . شما نيز پيش از از اين چنين بوديد و خداوند بر شما منت نهاد ، بنابر اين بررسى كنيد كه خدا به كردارتان آگاه است . « 2 »
عمرهء قضا
در يكى از بندهاى صلح حديبيه كه در ذى الحجهء سال ششم هجرى تنظيم شده بود ، مشركان به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفته بودند :
« در سال آينده ، در همين ماه به مدت سه روز بيت الحرام را براى تو و مسلمانان خلوت مىكنيم تا مناسك را انجام دهى و برگردى » . « 3 »
واقدى مىنويسد : پس از ورود به ماه ذى القعده در سال هفتم هجرى رسول خدا صلى الله عليه و آله دستور فرمود : كسانى كه در حديبيه حضور داشتهاند ، از انجام عمرهء قضا با وى در اين سال ( هفتم ) باز نمانند و به كسانى كه با وى در صلح حديبيه حضور نداشتند ، اجازه داد كه به جمع لشكريان بپيوندند .
رسول خدا صلى الله عليه و آله براى اين عمره شصت شتر برداشتند و با دست مبارك خويش آنها را نشانه گذارى كردند .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) ، 94 .
( 2 ) . تفسير قمى ، ج 1 ، ص 148 - 149 ؛ تبيان ، ج 3 ، ص 290 ؛ مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 723 - 725 ؛ التنبيه و الاشراف ، ص 227 .
( 3 ) . تفسير قمى ، ج 2 ، ص 311 .