برخى از ورقهاى طلا و نفوذ آب به داخل آن ، به بازسازى نياز پيدا كرد . مرمت آن در سال 1347 ه . ق / 1928 م ، آغاز و در ماه ربيعالثانى ، به پايان رسيد . شيخ محمد حسين اين مرمت را مشاهده كرده بود . سپس آن دو گنبد ، در سال 1386 ه . ق / 1966 م ، مرمت شدند كه من آنها را مشاهده كردهام .
براساس محاسبات بنده ، شيخ محمدحسين بين كسانى كه درباره اين گنبدها مطالبى را نوشتهاند ، نخستين كسى است كه توانسته وارد بين بدنه دو گنبد گردد ؛ چنانكه خودش مىگويد :
در روز دوشنبه ، 19 شعبان سال 1390 ه . ق / 1970 م ، براى مطالعه و بررسى مستقيم اين آثار ، بالاى پشتبام حرم مطهر رفتم . وارد بخشى از حفرهها و گذرگاههاى به هم پيوسته و تو در تو شدم .
اگر من نشانههايى را كه بهسمت راست و چپ و مقابل اشاره مىنمودند ، نمىگذاشتم ، به سبب تعداد فراوان شكافها و راههاى فرعى تو در تو كه در طراحى و بناى آن بود ، قادر به خروج از آنجا نبودم . همه اين اقدامات را براى آگاهى از كيفيت ساخت گنبد و حفرهها و مجراهاى فراوان آن انجام دادم .
وسيعترين حفره بهگونهاى بود كه يك مرد مىتوانست با حالت خميده و ركوع ، وارد آن شود . امكان ورود به برخى از آن شكافها ، فقط با حالت چهار دست و پا وجود داشت . همچنين حفرههايى در آن ، وجود داشت كه به سبب تنگى آن ، هم از لحاظ طولى و هم از لحاظ عرضى ، امكان ورود به آنها وجود نداشت . اين اقدام با همكارى استاد بنّا ، شيخ محمدعلى ، جانشين حاج سعيد نجفى معمار ، انجام گرفت .
همچنين شيخ محمدحسين ، يكى از زواياى آن بازسازى را در سال 1390 ه . ق / 1970 م براى ما توصيف مىكند . او در روز سهشنبه ، يعنى روز دوم بالا رفتن قبلى خود از پشتبام حرم مطهر ، دوباره از طريق يك در كوچك طلاكارى شده ، به بالاى پشتبام حرم مىرود . آن در ، منتهى بهسمت شرق نبود و بالاتر از وسط آجر طلا قرار داشت . در
قبر الإمام علي ( ع ) وضريحه ( تاريخچه آستان مطهر امام على ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 428
مساهمون: صلاح مهدى الفرطوسي
ص٤٢٨