شيخ محمد كوفى الغروى ، با استناد به « روضة الصفا » ، و ديگر كتابهاى تأليف شده فارسى ، مىگويد :
شاه عباس اول ، در سال 1032 ه . ق / 1622 م ، بغداد را تصرف كرد . سپس راهى زيارت اميرمؤمنان ( ع ) شد و پس از زيارت ، دستور داد تا رودى كه شاه اسماعيل آن را حفر كرده بود ، بازسازى شود . او آب را به مسجد كوفه آورد و تصميم داشت يك قنات و چند عدد چاه حفر كند و آب را به حرم مطهر امام على ( ع ) برساند . در سال دوم نيز از نجف ديدن كرد . سپس به بغداد بازگشت . او « زينل بك » را به امارت آنجا منصوب كرد و پانصد مرد را در اختيار او قرار داد و به او دستور داد تا مرقد امام على ( ع ) و صحن مقدس ايشان را ترميم نمايد . سپس از بغداد ، راهى خراسان شد . « 1 »
البته شيخ محمد حسين حرزالدين ، با وضوح بيشترى به موضوع بازسازىهاى شاه عباس اول صفوى ، پرداخته است . او با استناد به مطالب كتاب « تاريخ عالمآرا » ، مىگويد :
شاه عباس ، دو بار در سال 1303 ه . ق / 1623 م ، از نجف ديدن كرد . او در نخستين ديدار خود ، ده روز در آنجا ماند و دستور داد تا رود طهمازيه كه جدش طهماسب ، دستور حفر آن را داده بود ، تميز گردد .
او آن رود را از طريق قناتهايى ، به نجف رساند و براى آن ، در شهر نجف حوضى ساخت كه در آنجا توقف مىكردند و از آب آن سيراب مىشدند . بقيه آبهاى آن ، وارد درياى نجف مىشد . شاه عباس در بازديد دومش ، دستور بازسازى گنبد مرقد امام على ( ع ) را صادر كرد و حرم امام حسين ( ع ) را گسترش داد . كار در اين بناها ، سه سال طول كشيد . بر اثر آن بازسازىها ، بخشى از رواق عمران بن شاهين از بين رفت و به صحن مطهر ملحق شد تا آن بنا به شكل مربع درآيد و مهندسى آن بهتر شود . « 2 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : نزهة الغري ، محمد كوفي الغروي ، ج 2 ، ص 183 .
( 2 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 2 ، صص 287 و 288 ؛ تاريخ عالم آرا ، ج 3 ، ص 707 .