بر طرف نمودن آنها بود . بنابراين گمان نمىكنم براثر اين دشوارىها ، او توانسته باشد درباره ترميم يا بازسازى ضريح مطهر امام على ( ع ) فكر كند يا حتى آن را زيارت كند ؛ بهويژه آنكه ابوالهيجاء در دربار عباسى از فرماندهان سرشناس و بانفوذ نظامى در دارالخلافه بود .
شريف الادريسى در كتاب « نزهة المشتاق في اختراق الآفاق » ، به بناى ابوالهيجاء اشاره مىكند و مىگويد :
شهر كوفه در ساحل رود فرات است . . . . در شش مايلى كوفه ، گنبد بزرگى با ستونهاى بلند وجود دارد كه از هر طرف آن ، يك در بسته مىشود . اين گنبد از هر طرف با فاخرترين پوششها ، پوشيده شده است . زمين آن به وسيله حصيرهاى سامانى ، فرش شده است . گفته مىشود در آنجا ، قبر على بن ابىطالب ( ع ) وجود دارد . اطراف گنبد ، مقبره آل ابىطالب است . ابوالهيجاء عبدالله بن حمدان در عصر حكومت عباسى ، آن را بنا نموده است . قبل از عصر عباسى و در دوره بنى اميه ، مكان اين قبر مخفى مانده بود . « 1 »
گويا روند دفن اموات در جوار قبر مطهر امام على ( ع ) ، از قرن سوم هجرى رايج شد و محدود به روستاها و شهرهاى اطراف ضريح نشد . همچنين به طبقات پايين شيعيان و علويان مجاور كوفه و اطراف آن محدود نمىشد . بلكه دانشمندان و افراد سرشناس تمامى شهرها را دربرمىگرفت . هنگامى كه قرن چهارم هجرى فرارسيد ، مجاورت با قبر امام على ( ع ) ، به مناطق دور تر از آن ، مانند بغداد و بصره نيز كشيده شد . پيكر « ابوالفضل عباس الشيرازى » ، پدر وزير ابوالفرج محمد بن عباس ، كاتب معزالدوله در سال 342 ه . ق / 953 م ، از بصره به نجف برده شد . « 2 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : نزهة المشتاق في اختراق الآفاق ، شريف الادريسي ، صص 381 و 382 .
( 2 ) . ر . ك : الكامل في التاريخ ، ج 7 ، ص 248 .