به دقت به مطالعه و بررسى متون آن پرداخته است ، چگونه دچار اين اشتباه شده است .
همچنانكه محمد جواد فخرالدين ، در كتاب « تاريخ النجف حتي نهاية العصر العباسي » ، نيز دچار همان اشتباه شده است . « 1 » اين كتاب در اصل ، يك پايان نامه علمى بوده است و سزاوار نيست كه در آن ، چنين خطايى رخ بدهد . با اين همه ، وجود چنين اشتباهى ، چيزى از اهميت آن كتاب نمىكاهد . محمد جواد مىگويد : « آنچه تمامى منابع اتفاق نظر دارند ، اين است كه نخستين نشانهاى كه روى قبر اميرمؤمنان ( ع ) گذاشته شده است ، همان علامتى است كه داوود بن على عباسى ، روى آن ضريح مطهر ، قرار داده است » . نمىدانم منظور او از منابعى كه در اينباره اتفاق نظر دارند ، چيست ؛ چراكه من حتى يك منبع از دانشمندان قديم كه به چنين روايتى اشاره كرده باشند ، مشاهده نكردهام .
سپس روايت شيخ طوسى را درباره اين صندوق مىآورد كه ابنطاووس و ديگران ، آن را ذكر كردهاند . اما محمدجواد فخرالدين هنگام ذكر اين روايت ، به اول آن دقت نمىكند . او به همين حد از اشتباه بسنده نمىكند . بلكه افزونبر آن ، تاريخ قرار گرفتن صندوق را به سال 132 ه . ق / 750 م ، نزديك مىگرداند و اين تاريخ را بهوسيله تلاش داوود بن على عباسى ، براى آگاهى از حقيقت مربوط به قبر امام على ( ع ) و بهدست آوردن رضايت علوىها و ياران آنها از جمله شيعيان ، اين اقدام خود را توجيه مىكند . اين خطايش ، او را به خطاها و مباحثه با افراد ديگرى كشانده است كه دچار همان لغزش شدهاند ؛ درحالىكه تمامى اين مباحثهها ، بىاساس بوده است .
هامش
( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف حتى نهاية العصر العباسي ، صص 222 و 223 .