نمودن امام موسى بن جعفر الكاظم ( ع ) ، از بزرگترين و جنايات او به شمار مىآيد . خداوند متعال نيز از هارون ، بهوسيله فرزندانش ، انتقام گرفت ؛ روزى كه مأمون ، برادرش امين را به قتل رسانيد .
اما با اينحال ، نور چراغ سيره على ( ع ) خاموش نشد . بلكه درخشندگى و نفوذ آن ، در دلهاى مؤمنان ، روز به روز بيشتر شد و تمامى قيامهاى اين دوره ، براساس سيره امام على ( ع ) صورت مىگرفت .
واليان كوفه در زمان منصور عباسى و حاكمان بعد از او ، عرصه را بر زائران قبر مطهر اميرمؤمنان ( ع ) تنگ كردند . گويا برخى از زائران نيز درباره مكان صحيح قبر ، به سبب در اقليت بودن ، دچار اشتباه شدند . از اينرو ، امام موسى ابن جعفر ( عليهماالسلام ) ، زائرانى را كه درباره اميرمؤمنان ( ع ) ، سؤال مىكردند ، به مكان قبر مبارك اميرمؤمنان ( ع ) ، راهنمايى مىنمود .
در سال 176 ه . ق / 792 م ، « يحيى بن عبدالله بن حسن بن حسن بن على بن ابىطالب ( ع ) » در سرزمين ديلم كه يك منطقه كوهستانى در استان گيلان كنونى است ، شورش كرد و مردم زيادى به او پيوستند . هارون الرشيد بسيار عصبانى شد و سپاهى را به فرماندهى « فضل بن يحيى برمكى » كه تعداد آن پنجاه هزار جنگجو بود ، تجهيز كرد و به آن منطقه فرستاد . فضل به سبب حكمت و سياستى كه از آن برخوردار بود ، توانست بين يحيى و هارون الرشيد ، صلح و آشتى برقرار كند . همچنين او ، براى برقرارى آشتى بين علويان و عباسيان تلاش نمود . « 1 »
هارون الرشيد ، نزديك همين تاريخ و به مناسبت صلحى كه خيلى به طول نينجاميد يا هنگام بازگشت از حج سال 175 ه . ق ، از كوفه ديدن نمود . زمانى كه به كوفه رسيد ، در آنجا استراحت كرد و حتى مقدارى به علويان و شيعيان محبت كرد .
هامش
( 1 ) . ر . ك : البداية و النهاية ، ابن كثير ، ج 7 ، ص 155 .