كارى تواناست . آنچه خداوند از مردمان آباديها به رسول خود ارزانى داشته از آن خدا و رسول و بستگان [ پيامبر ] و يتيمان ، مساكين و در راه ماندگان است تا تنها در ميان ثروتمندان شما دست بدست نشود . آنچه پيامبر به شما داد بگيريد و آنچه شما را از آن بازداشت از آن دست برداريد و از خداوند پروا كنيد كه خداوند را مجازاتى سخت است . آن [ فئ ] براى آن مهاجران تنگدستى است كه از خانه و كاشانه و از كنار ثروت و دارايى خود رانده شدند ، در حالى كه در پى فضل خدا و خشنودى اويند و خدا و رسول او را يارى مىدهند . همينان همان راستگويانند و كسانى كه قبل از اينان خانه هاى خود را سراى ايمان كردند و در آن مسكن داشتند كسانى را كه به سوى آنان هجرت مىكنند دوست دارند و به سبب آنچه بدانان داده شده است در دل خود هيچ نيازمندى اى نمى يابند و [ ديگران را ] بر خويشتن برمى گزينند ، هرچند خود تنگدست باشند و هر كه از بخل خويش [ و آسيب آن ] نگه داشته شود چنين كسانى رستگار خواهند بود و كسانى كه بعد از ايشان آمدند مىگويند پروردگارا بيامرز ما را و برادرانمان را كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند و در دلهاى ما هيچ كينه اى نسبت به كسانى كه ايمان آوردهاند باقى مگذار ، پروردگارا تو رئوف و مهربانى » . « 15 » .
بنابراين اگر اموال بنى نضير و اراضى فدك را نظير يكديگر بدانيم در اين صورت مراد از اين گفته ابن كثير كه « اين اراضى ملك خاص رسول خدا ( ص ) بود » اين خواهد بود كه اين اراضى مانند ديگر اموال و ديگر غنايم تقسيم نمى شد ، به گونه اى كه يك پنجم آن از آن خدا و رسول و چهار پنجم ديگر آن مجاهدان باشد ، بلكه تمام عايدات اين اراضى به مصرف همان مواردى مىرسيد كه خمس ساير غنايم در آن موارد هزينه مىشد ، يعنى از آن خدا و رسول و بستگان و نزديكان او ، يتيمان ، بينوايان و در راه ماندگان بود و به همين سبب رسول خدا ( ص ) آن را در مصالح عامّهء مسلمين به مصرف مىرساند و از باقيماندهء آن هزينه هاى زندگى
هامش
( 15 ) حشر / 10 - 6 .