رسول خدا ( ص ) شدّت يافت پس از آن كه بلال اذان گفت آن حضرت فرمود : « به ابو بكر بگوييد تا نماز را براى مردم امامت كند » . امّا در پاسخ آن حضرت گفتند : « ابو بكر مردى دل نازك است و وقتى در جاى تو قرار گيرد نخواهد توانست نماز را امامت كند » ولى رسول خدا ( ص ) سخن خويش را تكرار كرد و آنان نيز همان پاسخ را دادند و سرانجام آن حضرت فرمود : « شما برادران يوسفيد ، به ابو بكر بگوييد نماز را امامت كند » . پس از آن بود كه ابو بكر به مسجد رفت و در اين هنگام رسول خدا ( ص ) احساس آرامش كرد و از خانه بيرون آمد در حالى كه دو مرد در دو طرف او قرار داشتند و مىديدم كه پاهاى آن حضرت از شدّت دردمندى او توان حركت ندارد و بر زمين كشيده مىشود . چون رسول خدا ( ص ) به مسجد رسيد ابو بكر خواست از جاى امام به عقب آيد ، امّا آن حضرت اشاره كرد كه در جاى خود بماند . سپس آن حضرت جلو آمد و در كنار ابو بكر نشست . زمانى كه به اعمش گفته شد : « آيا چنين بود كه رسول خدا ( ص ) نماز مىخواند و ابو بكر به نماز آن حضرت اقتدا كرده و ديگران به نماز او اقتدا كرده بودند ؟ » در پاسخ با سر خويش اشاره كرد و گفت : « آرى » « 10 » .
هامش
( 10 ) - البتّه همين پاسخ ضعيف راوى با توجّه به اين كه حتّى اصل مطلب را كسى ديگر مىخواسته از زبان او بگيرد خود حكايت از اين دارد كه گويا ماجرا چيزى ديگر بوده است ، آن سان كه درباره اين ماجرا روايت ديگرى نيز نقل شده كه همان نيز با منطق رخدادها هماهنگتر است . از حديفه نقل شده است كه « چون صبح آن شبى كه در آن جماعتى از اردوى اسامه جدا شدند و به مدينه برگشتند فرا رسيد بلال اذان گفت و پس از آن نزد رسول خدا ( ص ) روانه شد تا مثل هميشه ايشان را [ از فرا رسيدن وقت ] آگاه كند . امّا مشاهده كرد بيمارى پيامبر ( ص ) شدّت يافته و نمىتوان با او ملاقات كرد . در همين زمان عايشه به صهيب دستور داد نزد ابو بكر برود و به او اطّلاع دهد بيمارى پيامبر ( ص ) شدّت يافته و على ( ع ) نيز مشغول اوست ، پس تو به مسجد برو و نماز را امامت كن . . . پس از آن كه ابو بكر وارد مسجد شد . گفت : رسول خدا ( ص ) بيماريش سنگين شده و فرموده است تا من نماز را امامت كنم . امّا يكى از مردان به او گفت : چگونه چنين فرمانى دارى با آن كه در سپاه اسامه بودهاى ؟ به خداوند سوگند گمان نمىكنم كسى در پى تو فرستاده يا تو را به امامت نماز فرمان داده