اين امر مىتواند اشارهاى به امامت كبرى براى او باشد . بنابراين پيامبر او را براى يك كار دينى برگزيد پس چگونه ما نمىتوانيم او را براى يك كار دنيوى برگزينيم « 23 » . بنابراين به عقيدهء نگارنده از آن دليل نخست شيعه نمىتوان به شايستهتر بودن على ( ع ) براى خلافت رسيد .
هامش
( 23 ) - البتّه تذكر مىدهيم كه در اين گفتهء مؤلّف چند اشكال وجود دارد : الف : اين كه او بدين ترتيب امامت را يك امر دنيوى مىشمرد و مىگويد انتخاب ابو بكر براى يك امر دينى يعنى حج دليلى بر انتخاب او براى امور دنيوى است . اين در حالى است كه امامت بنا به تعاريف مشهورى كه از آن ارائه شده رياست دينى و بعد از آن دنيوى است و بنابراين منحصر كردن امامت در يك جزء كوچك از گستره مفهوم آن چيزى است كه حتى خود مؤلّف هم اگر در تنگناى قافيه قرار نداشت آن را نمىپذيرفت . ب : اين كه مىگويد انتخاب او از سوى پيامبر ( ص ) براى يك كار دينى دليلى بر لزوم انتخاب او از سوى ماست ، در حالى كه انتخاب كسى براى يك كار دينى نمىتواند دليلى بر صلاحيّت او براى انتخاب شدن به منظور يك كار دنيوى فراگير يعنى امامت - بدين فرض غير واقع كه يك كار دنيوى مىباشد - قرار گيرد ، زيرا كه ممكن است مثلا كسى مدّعى آن شود كه اعزام خالد بن وليد از سوى رسول خدا ( ص ) به سريّه يعنى انتخاب او براى يك كار دينى به او صلاحيّت امامت را مىدهد و يا بلال كه پيامبر او را براى اذان گفتن يعنى يك امر دينى انتخاب كرده شايستگى امام شدن را دارد و اين چيزى است كه آقاى مؤلّف آن را نمىپذيرد . ج : اين كه مىگويد انتخاب از سوى پيامبر يعنى كار پيامبر - صرف نظر از اين كه در مقام تشريع باشد و يا آنچه انجام مىدهد حكمى از احكام خاص اوست - دليلى بر كار ماست و اين بدان معنى خواهد بود كه موضوع تكليف يا اختيار پيامبر ( ص ) موضوع تكليف و اختيار ما نيز خواهد بود ، چيزى كه قطعا با همين اطلاق و تعميم مورد قبول مؤلّف هم نيست ، چه مثلا در مورد تعدّد زوجات و يا نماز شب شاهد تفاوت تكليف يا اختيار پيامبر ( ص ) با ديگران هستيم . د : اين كه مىگويد به دليل انتخاب او از سوى پيامبر ما هم مىتوانيم او را انتخاب كنيم و اين در حالى است كه رسول خدا ( ص ) حق انتخاب را دارا بود در حالى كه ثبوت اصل انتخاب براى ما در حوزه مسائلى كه اختيارش به ما تفويض نشده محلّ بحث است . ما در آينده در جاى خود توضيح خواهيم داد كه چگونه حق انتخاب در مورد امام از جانب خداوند كه منشاء همهء مشروعيّتهاست به ما