پروردگارت نيز تو را شفيع خود نزد ما قرار دهد » .
رسول اكرم ( ص ) كه آثار جهل به خداوند را در اين سخنان آنان مىديد به عنوان هدايت و راهنمايى آنان خطاب به كسى كه آن گفتهها را بر زبان آورده بود فرمود : « واى بر تو از اين سخن ! درست است كه من به درگاه خداى خويش شفاعت مىكنم ، امّا كيست كه پروردگار ما به درگاه او شفيعى قرار دهد ؟ خدايى جز خداوند بزرگ نيست و كرسى او آسمانها و زمين را در بر گرفته و آسمانها و زمين آن سان كه مردى از داغ شدن با آهن فرياد و ناله بلند كند از عظمت و جلال او فرياد و ناله برآورده است » .
امّا با اين وجود رسول اكرم ( ص ) بر آنان دل سوزاند و براى طلب باران براى آن مردم دست خود به دعا بلند كرد - و اين در حالى بود كه تنها براى دعاى باران هنگام دعا كردن دست خود را بلند مىكرد - و آنگاه فرمود : « پروردگارا ، سرزمين [ خلق ] خود و چهارپايان [ خلق ] خود را سيراب كن و رحمت خويش را بگستران و زمين مردهء خويش را زندگى بخش . پروردگارا بارانى طراوت برانگيز ، آسايش بخش ، همه جا گير ، فورى و نه دير و سودمند و نه خسارت آفرين بر ما فرو فرست . پروردگارا باران رحمت خويش را بر ما نازل كن و نه باران عذاب و ويرانى و غرق و خسارت . پروردگارا ما را از باران سيراب كن و بر دشمنان پيروزمان ساز » .
در پى اين دعاى تضرّع آميز به درگاه خداوند آن هم از دوست داشتنىترين خلق خدا به درگاه خداوند آسمان باران بىآسيب خويش را فرو باريد و بنى فزاره با برخوردارى از اين باران به سختيهاى خود پايان دادند .
هيأت بهراء
723 - آن سان كه واقدى مىگويد هيأت بهراء كه مركّب از سيزده نفر بود وارد مدينه شد . آنان در داخل شهر مركبهاى خود را پيش مىراندند تا زمانى كه به در خانهء مقداد بن اسود رسيدند . او كه براى فرزندان خود تريدى آماده كرده بود اين غذا را به آنان تقديم داشت و خداوند نيز به اين غذا بركت داد آن گونه كه اين هيأت از آن خورد و