نزديكتر كردن آنان به اسلام و ايمان وجود داشت .
شكستى كه در اين سپاه به وقوع پيوست هرگز از ناحيهء مؤمنان راستين و پيشگامى نبود كه در حديبيّه در بيعت رضوان شركت كرده بودند . حتّى زمانى كه نبرد ميان پيامبر ( ص ) و هوازن شدّت گرفت رسول خدا ( ص ) مهاجران و انصار را بدان سوى خواند و صد تن از همين گروه به صحنه باز گشتند و شكست را به پيروزى مبدّل كردند و در اين لحظات بحرانى تنها ده نفر در كنار رسول خدا ( ص ) ايستادند :
على ( ع ) ، عمر ، ابو بكر ، عبّاس - كه پس از غزوهء بدر مسلمان شده بود - ، ابو سفيان بن حارث پسر عموى پيامبر ( ص ) ، فضل بن عبّاس ، جعفر بن حارث ، ربيعة بن حارث ، اسامة بن زيد و ايمن بن ام ايمن . بنابراين جاى اين پرسش خواهد بود كه « در آن لحظات سرنوشت ساز كسانى چون خالد بن وليد و عمرو بن عاص كجا بودند ؟ »
وانگهى ، آيهء صدر بحث نيز بدين اشاره دارد كه خداوند آرامش و استوارى را تنها بر پيامبر ( ص ) و مؤمنان فرو فرستاده است و بنابراين ، اين مؤمنان بودند كه پس از بر هم زدن صفوف كسانى كه تا كنون در رويارويى مؤمنان با مشركان تجربهاى نداشتند از خود استوارى نشان دادند و هنگامى كه خداوند [ از زبان رسول خود ] مؤمنان مهاجر و انصار را به ادامهء نبرد فرا خواند همين گروه به اين ندا لبّيك گفتند و با به ميدان شتافتن صد نفر از آنان وضع عرصهء جنگ برگشت و شكست و فرار به يك رويارويى مجدّد و سپس به يك پيروزى كه با پشتيبانى خداوند به دست آمد تبديل شد .
آغاز نبرد
658 - گفتيم پس از فتح مكّه براى هيچ يك از قدرتهاى عرب در اين سرزمين شوكت و اقتدارى بر جاى نمانده بود جز قبيلهء هوازن و به همين سبب رسول خدا ( ص ) در انديشهء دعوت آنان به اسلام برآمد . اين در حالى بود كه از ديگر سوى