واقعيت اين است كه براى عمويت فاكه بن مغيره به خونخواهى دست زدهاى » .
اين مجادله خالد و عبد الرّحمن تا آنجا ادامه يافت كه به يك نزاع مبدّل شد .
در اين ماجرا عبد الرّحمن از اسلام سخن مىگفت و خالد از انتقامهاى جاهلى . هنگامى كه خبر اين گفتگو به رسول خدا ( ص ) رسيد آن حضرت در سرزنش خالد و بيان منزلت عبد الرحمن نزد ايشان فرمود : « اى خالد اندكى درنگ ! دست از اصحاب من بدار كه به خداوند سوگند اگر همهء كوه احد طلا و از آن تو باشد و آن را در راه خدا انفاق كنى به اندازهء يك گام از گامهاى اصحاب من فضيلت كسب نخواهى كرد » .
به هر حال صرف نظر از اين كه داورى تاريخ دربارهء كردارهاى خالد در دوران جاهليّت و اسلام چه باشد ، در اين ماجرا چنين داورى خواهد كرد كه حتى اگر همه اين كار « جاهلى » نباشد دست كم آثارى از جاهليّت در آن پيداست . بنابراين درست گفت عمر هنگامى كه پس از عزل خالد بن وليد دربارهء او گفت : « در شمشير خالد سبك سرى و جهالتى است » . آرى جهالتى كه شايد روشنترين نمود آن در همين ماجراى قتل بنى جذيمه است .
گفتنى است كه اگر ما در اينجا به انتقاد از عملكرد خالد بن وليد مىپردازيم در اين كار از آن پيامبرى پيروى كردهايم كه جز به حق سخن نمىگويد و علاوه بر اين اگر كسانى به خود اجازه مىدهند به انتقاد از كارهاى على ( ع ) و عثمان بپردازند ما نيز چنين حقّى را خواهيم داشت كه به نقد عملكرد خالد بنشينيم و بنابراين در اين كار خود هيچ بدعتى نياورده باشيم ، چرا كه پيامبر ( ص ) خود از كردار او اعلام برائت و بيزارى جسته و حتّى پس از آن برخورد او با عبد الرّحمن را نيز محكوم كرده است .
مدّت اقامت رسول خدا ( ص ) در مكّه
643 - رسول خدا ( ص ) باقيماندهء ماه رمضان را در مكّه ماند و در اين مدّت روزه نداشت و نماز را نيز شكسته به جاى مىآورد . علّت اين امر آن بود كه وى