به پاس محبّتى كه به رسول خدا ( ص ) داشت و توجّهى كه در دوران سختگيرى مشركان به آن حضرت مىكرد و به پاس رفتارش پس از سقوط دولت بتها و بت پرستان جزاى خير دهد .
پيامبر اكرم ( ص ) پس از اين ازدواج به موجب قرارداد خود با مشركان در حالى كه آنان پيشنهاد محبّت او را رد كرده بودند مكّه را ترك گفت . امّا غلام خود ابو رافع را در مكّه باقى گذاشت تا با همسرش ميمونه همراه شود . وى در « سرف » در نزديكى تنعيم خود را به پيامبر ( ص ) رساند و همسر آن حضرت را نيز به او سپرد و رسول خدا ( ص ) پس از آن در ماه ذى الحجه به مدينه باز گشت .
به هر حال غزوه عمرة القضاء موجب نزديك كردن دلهاى مشركان به مسلمانان شد و هر چند مشركان تلاش داشتند تا به جاى نزديك شدن دورى گزينند و به جاى خو گرفتن همچنان بيگانگى و بىمهرى از خود نشان دهند ، امّا كسانى از آنان در طىّ همين غزوه براى پذيرش اسلام آماده شدند و راه مسلمان شدن را در پيش گرفتند . براى اثبات اين مدّعا همين نمونه كافى است كه خالد بن وليد - مردى كه شمشير اسلام نام گرفت - در پى اين عمره اسلام آورد .
عمرة القضاء در قرآن كريم
592 - رسول خدا ( ص ) پيش از اين رؤيايى صادق ديده بود كه او و اصحابش به مسجد الحرام وارد خواهند شد ، سرهاى خود را خواهند تراشيد و تقصير خواهند كرد . پس از اين رؤيا ماجراى صلح حديبيّه و رخدادهايى كه در پى آن بود به وقوع پيوست و در آن روز عمر اندوهگين و خشمناك به رسول خدا ( ص ) گفت :
« آيا به ما وعده ندادى كه طواف خواهيم كرد ؟ » و آن حضرت در پاسخ فرموده بود : « من اين سال را به تو وعده ندادم » . پس از آن خداوند اين حقيقت را روشن ساخت كه تحقّق اين رؤيا در عمرة القضاء بوده است و نه در حديبيّه ، هر چند حديبيّه سرآغازى بر پيروزى يا مقدّمهاى براى آن بوده خداوند مىفرمايد : « خداوند