امّا در اين ميان مسألهاى وجود داشت كه رسول خدا ( ص ) نمىتوانست بر آن غلبه كند و آن اين كه آثار دردى كه در درون او نهفته است خود را نشان ندهد ، هرچند آن حضرت زبان به لعن و نفرين و اظهار ناخشنودى خويش نگشود و بلكه حتّى در اين انديشه برنيامد كه اين رخداد را به رخ همسر بكشد تا زمانى كه تبرئه وى روشن شود و اين طوفان فرو نشيند و ابرى كه آسمان حقيقت را گرفته است از ميان برود و اين در حالى بود كه آن زن اينك از ماجرا خبر داشت ، شايد نيز از آن بىاطّلاع و از آنچه بر زبان مردم جريان داشت و رسول خدا ( ص ) با اعلام دروغ بودن ماجرا آن را خاموش كرد غافل بود ، ولى با همهء اينها مىدانست كسانى كه اين شايعه را در مورد او پخش مىكنند گناهكار و مصداق اين فرمودهء خداوند كه « كسانى كه زنان مؤمن و شوهردار را به زنا متّهم مىكنند در دنيا و آخرت مورد لعنت قرار دارند و عذابى بزرگ براى آنان خواهد بود » « 30 » و چه اتّهام زنايى بالاتر از آن كه به همسر رسول خدا ( ص ) نسبت داده شود ؟
در اين ميان پيامبر ( ص ) كه به منطق عقل و ايمان اين خبر را تأييد نمىكرد و به منطق بشرى در آنباره ترديد داشت ، با خواصّ خود به مشورت و در پاسخ او برخى - آنچنان كه به عمر نسبت داده شده است - اين مسأله را شديدا تكذيب كرده ، گفتند : « تو خود پاكى ، خداوند جز زنى پاك براى تو برنمىگزيند » . برخى نيز چون اسامة بن زيد زبان به ستايش گشوده سخنانى حاكى از اطمينان به عايشه بر زبان آوردند و برخى نيز چون على ( ع ) - آن قاضى درستكارى كه پيامبر ( ص ) در مورد او فرمود : « آگاهترين شما به قضاوت على است » - با ارائه پاسخى قوى نه متّهم كردند و نه تكذيب ، نه ستايش كردند و نه تهاجم ، بلكه - به اصطلاح امروز - موضع بيطرف اتّخاذ كردند .
بىترديد همين راهحل على ( ع ) نيز تنها راه از ميان رفتن همهء ترديدها بود . آن حضرت فرمود : « اى رسول خدا ( ص ) زنان فراوانند و تو مىتوانى به جاى اين زنى
هامش
( 30 ) - نور / 23 .