مىكنيم كه از مردم به خود مردم گله مىكند و مىفرمايد : « برخى را چه شده است كه مرا با سخن گفتن در مورد خانوادهام آزار مىدهند و دربارهء آنان سخنانى غيرواقع بر زبان مىآورند و اين در حالى است كه من از آنان هيچ چيز جز خوبى نديدهام و نيز اين ماجرا را به مردمى نسبت مىدهند كه از او نيز جز خوبى نديدهام و به هيچ يك از خانههاى من مگر به همراه خودم نمىرود » .
بدين ترتيب رسول خدا ( ص ) كسانى را كه به اين شايعه دامن مىزدند مورد سرزنش قرار داد ، اين سرزنش تلويحا به كسانى نيز كه به شايعهپراكنان گوش داده بودند اشاره داشت و بدين ترتيب اين سخن از سرزبانها افتاد ، چرا كه اينك كسى به نفى اين خبر و تكذيب آن پرداخته بود كه اين مسأله به او نيز ارتباط مىيافت و او كسى بود كه آن مردم خود او را مىشناختند و مىدانستند در پى خواستههاى دل سخن نمىگويد .
اينگونه بود كه شعلههاى آتش اين فتنه فرو نشست . اما اكنون هر چند رسول خدا ( ص ) بر اساس اخلاق نبوّت اين ماجرا را خاتمه داده بود ، اما هنوز بر اساس جنبههاى انسانى شخصيّت خود نه اين خبر را تصديق و نه آن را تكذيب مىكرد و ترديدهايى در دلش وجود داشت ، چه اين كه ترديد آن هنگام كه زمينههايش - ولو به وسيلهء يك گمان كه دليلى بر صدق آن به همراه نيست - فراهم گردد به سادگى به دل راه مىيابد .
در اينجا باز هم تعاليم والاى رسول خدا ( ص ) را براى آن كسانى كه به چنين چيزهايى مورد آزمايش قرار مىگيرند مشاهده مىكنيم و مىبينيم كه آن حضرت به سوى خانوادهء خود نمىشتابد تا آنان را مورد اتّهام و يا آزار قرار دهد يا كارهاى ديگرى از اين قبيل در مورد آنان مرتكب شود كه هر انسان ديگرى ممكن است در هنگام خشم و ترديد به همسر خويش بدان دست زند ، بلكه آن حضرت با صبر و خويشتندارى و با فرو خوردن خشم خويش و با آرامش كسى كه احتمال تبرئه همسرش را بيشتر از گناهكار بودن او مىداند با اين ماجرا روبرو مىشود .
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 724
مساهمون: حسين صابري
ص٧٢٤