همين خمس غنايم در اختيار على ( ع ) قرار داده شد .
ظاهرا تنها مسألهء جديد در اين جريان ، اقدام رسول خدا ( ص ) مبنى بر اختصاص سه سهم به سواران - دو سهم براى اسب و يك سهم براى سوار - و اختصاص يك سهم به افراد پياده بود در صورتى كه در تقسيم غنايم بدر چنين مبنايى براى تقسيم وجود نداشت ، زيرا در آن نبرد اصلا سواران نقشى بر عهده نداشتند و تنها در ميان اردوى مسلمانان يك اسب موجود بود كه بنا به روايت به زبير بن عوّام تعلّق داشت .
اين نظرى است كه به عقيدهء نگارنده رسيده و خداوند خود به حقيقت امور آگاهتر است .
چند توضيح
486 - يك : ابو رافع سلام بن ابى الحقيق از يهوديانى بود كه بيش از همه به تحريك ديگران عليه رسول خدا ( ص ) مىپرداخت . وى از جمله كسانى بود كه در گردآورى سپاه احزاب متشكل از قبايل غطفان و قريش نقش فراوان داشت و پيوسته آنان را تحريك مىكرد تا جريان جنگ احزاب به راه افتاد . او از يهوديان بنى قريظه نبود و از طرف ديگر حاضر نشده بود چون حيى بن اخطب كه بر اساس تعهّدى كه به كعب بن اسد داده بود به دژ بنى قريظه رفت و سرنوشت خود را با سرنوشت آنان گره زد در كنار بنى قريظه بايستد و خود را شريك آنان بداند .
امّا ديدهء بيدار حق نمىتوانست از چنين عنصر جنگ افروزى كه به تحريك همه عناصر مخالف ديگر در سرتاسر جزيرة العرب پرداخته و براى تكرار اين كار آماده بود چشمپوشى كند و هشيارى و مراقبت نسبت به او و پيامدهاى تحريكاتش ضرورت داشت ، آن سان كه خداوند مىفرمايد : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد هشيارى و مراقبت خود را حفظ كنيد » « 29 » .
هامش
( 29 ) - نساء / 71 .