اسلحهء خود را بردارند و آمادگى خويش را حفظ كنند . كافران دوست دارند شما از سلاح و از توشهء خود غافل شويد تا همه با هم بر شما يورش آورند . اگر از باران آزار ديديد يا مريض بوديد بر شما ايرادى نيست كه سلاح خود را بر زمين گذاريد و البتّه آمادگى و هشيارى خود را حفظ كنيد . خداوند براى كافران عذابى خوار كننده فراهم و آماده كرده است . پس آنگاه كه نماز را به پايان برديد ، ايستاده و نشسته و خوابيده خدا را ياد كنيد و ذكر او گوييد و آنگاه كه آسوده خاطر شديد نماز را به پاى داريد كه نماز بر مؤمنان تقديرى نوشته شده و بايسته است . در جستجو و تعقيب آن قوم سست مشويد [ و بدانيد كه ] اگر شما در رنج و آزاريد آنان نيز در رنج و آزارند و شما چيزى را از خدا اميد داريد كه آنان اميد آن ندارند و خداوند آگاه و حكيم است » « 28 » .
اين آيات كه ظاهرا در هنگام رويارويى ميان دو سپاه و آمادگى و هشيارى كامل دو سپاه نازل شده بر احكام چندى از اين قبيل دلالت مىكند :
الف : حكم شكستن نمازهاى چهار ركعتى در سفر و يا به سبب خوف كه نخستين آيه از آيات فوق حاكى از آن مىباشد .
ب : تشريع و چگونگى نماز خوف كه بنا بر ظاهر آيه دو ركعت است و همهء سربازان حق ندارند با هم در نماز شركت كنند ، بلكه ابتدا گروهى از آنان در حالى كه مسلّح هستند و ديگران نيز به نگهبانى مشغولند پشت سر پيامبر ( ص ) به نماز مىايستند و يك ركعت از نماز خود را به جماعت برگزار مىكنند [ و در همين جا سلام مىدهند ] . پس از آن گروهى كه تا آن زمان به نگهبانى مشغول بوده ، با همراه داشتن اسلحهء خود مىآيد و به نماز مىايستد و رسول خدا ( ص ) ركعت دوّم را با اين گروه به جا مىآورد و در پايان ركعت دوّم خود سلام مىدهد . سپس هر يك از دو گروه پيشگفته به خواندن ركعت ديگر نماز خود مىپردازد در حالى كه در زمان نماز هر گروه گروه ديگر به نگهبانى مشغول مىشود . بدين ترتيب براى
هامش
( 28 ) - همان / 104 - 101 .