بدين ترتيب رسول خدا ( ص ) براى يهوديان بنى نضير پيغام فرستاد كه بايد مدينه را ترك گويند ، اولا به آن دليل كه پيمان خود با پيامبر ( ص ) را شكسته و سهميّهء خود در ديهء مقتولها را نپرداختهاند و ثانيا به آن دليل كه به جان او سوءقصد كردهاند . حتى اگر آنان علىرغم يقينى پيامبر ( ص ) مدّعى آن مىشدند كه چنين قصدى نداشتهاند همان دليل نخست وعدهشكنى آنان با رسول خدا ( ص ) براى بيرون راندن آنان بسنده مىكرد و ديگر در حالى كه آنان به پيمان خود با آن حضرت وفادار و پايبند نبودند جايى براى اقامت آنان در مدينه و راهى براى كنار آمدن با آنها وجود نداشت .
رسول خدا ( ص ) محمد بن سلمه را به سراغ آنان فرستاد تا بگويد كه بايد مدينه را ترك گويند ، اما از ديگر سوى عبد الله بن ابىّ براى آنان پيغام فرستاد و آنها را از بيرون رفتن از شهر بازداشت و اعلام كرد كه او و يارانش در كنار يهوديان خواهند بود و اگر عليه يهوديان جنگ به پا شود همراه با آنان به جنگ خواهند پرداخت .
ابن كثير در البداية و النهاية در اينباره چنين مىگويد :
« پس منافقان براى آنان پيغام فرستادند و به تشويق آنان به پايدارى و مقاومت و استوارى پرداختند و وعدهء يارى به ايشان دادند و بدين ترتيب روحيّهء آنان تقويت شد و حيى بن اخطب به حماسه آمد و براى رسول خدا ( ص ) پيام فرستادند كه آنها از شهر بيرون نمىروند . آنها همچنين با اعلام لغو پيمانهاى خود با آن حضرت عليه او اعلام جنگ كردند » « 11 » .
بدينسان يهوديان با لغو كامل پيمان خود با رسول خدا ( ص ) و نه فقط بخش مربوط به همكارى متقابل در پرداخت ديهها با او اعلام جنگ كردند و در چنين حالتى پيامبر ( ص ) نمىتوانست اجازه دهد آنان همچنان به پيمانشكنى و مكر و حيله بىاعتنايى به تعهّدات و پشت پا زدن به شؤون حسن همجوارى و همزيستى
هامش
( 11 ) - البداية و النهاية ، ج 4 ، ص 75 .