ليكن حقيقت آن است كه اين نظر عالمان سيره اصل ماجرا و نيز اصل وجود خوارق عادت را منع نمىكند ، چه اين كه وجود چنين رخدادهايى در احاديث صحيح ثابت شده است و به همين سبب نيز چهبسا نقد عالمان سيره دربارهء رخدادى از رخدادهاى خارق العاده ناظر به وضعيّت و زمان يا روال تاريخى ماجراها باشد و نه اصل آن .
هر چند ممكن است چنين به نظر برسد كه در اين موضوع راه تطويل در پيش گرفتيم ، امّا واقعيّت آن است كه هيچ اطناب و تطويلى در اينجا صورت نگرفته ، چرا كه آنچه نقل شد ماجراهايى صادق و راست است و در نقل صادق و راست هيچ تطويل نيست .
اين ماجراها همه حاكى از آن است كه سرور و پيامبر ما رسول خدا ( ص ) صاحب چندان امور خارق العادهء محسوسى است كه از نه معجزهء حسّى موسى فزونتر بوده و در مفاهيم روحانى و معنويى كه در بردارد از معجزات عيسى كمتر نيست ، چه او كارهايى چون زنده كردن مرده و بيرون آوردن او از قبر انجام داد و محمّد ( ص ) كارهايى از قبيل آنچه گذشت . البته بايد به اين نكته توجه داشت كه اختلاف نوع اين امور خارق العاده حاكى از ضعف جنبهء روحانى در معجزات محمّد ( ص ) نيست . و اگر از اين نيز بگذريم امورى چون اسراء و معراج معجزاتى مادّى و معنوى و رخدادهايى از قبيل در زمين فرو رفتن دستهاى اسب سراقه كه پيامبر ( ص ) را تعقيب مىكرد و نيز جوشيدن شير از پستان حيوان فاقد شير به دست آن حضرت و تكرار اين حادثه از قدرتى معنوى حكايت دارد كه از زنده كردن مردگان كمتر نيست . امّا با همه اينها هرگز پيامبر اكرم ( ص ) با اين امور خارق العاده با دشمنان احتجاج نكرد و تنها به وسيلهء قرآن كريم آنان را به ميدان مبارزه طلبيد قرآنى كه « خداوند آن را بر بندهء خويش نازل كرد تا براى همهء جهانيان هشداردهنده باشد » « 26 » .
هامش
( 26 ) - فرقان / 1 .