ابراهيم در بابل اقامت نگزيد ، بلكه در مناطق مختلف جابجا مىشد . او به كنعان در سرزمين فلسطين كوچ كرد و از آنجا به حران ، سپس به جزيرة العرب و آنگاه به شام هجرت كرد .
در سرزمينى كه ابراهيم سكونت داشت پرستش ستارگان رواج داشت .
بنابراين ، او كه به پرستش خداوند يگانه و قهّار فرا مىخواند ، بتها را درهم شكست . مشركان كوشيدند تا او را به جرم آنچه با خدايانشان انجام داده است در آتش بسوزانند . به همين دليل ، او را در آتش افكندند . امّا او بر كسى جز خدا اعتماد نورزيد و فرمود : « خدا ما را بس است و او خوب وكيلى است » . پس خداوند دعاى او را برآورده ساخت و آتش را بر او سرد و ايمن قرار داد . خداوند مىفرمايد : « گفتيم اى آتش بر ابراهيم سرد و ايمن باش . آنان خواستند حيلهاى عليه ابراهيم اعمال دارند و ما آنان را زيانكار ساختيم » « 9 » . آنان خواستند پيروز شوند اما خوار و زبون شدند ، خواستند رفعت يابند اما ساقط شدند ، خواستند چيره شوند اما مغلوب شدند . آنان آزار ابراهيم را خواستند و خداوند خير را براى او اراده كرد . مكر آنان شرى بود و خداوند خواست تا آنچه آنان كردهاند خنثى و بىاثر سازد و بدينترتيب ، آنان زيانكار شدند ؛ چرا كه هيچ دستاوردى براى ايشان تحقق نيافت و ابراهيم به هدف خود دست يافت .
ابراهيم كه در پى هجرت به مكانى مناسبتر بود هيچ جايى براى مهاجرت نيافت جز سرزمين اعراب . بدينترتيب ، پس از گشت و گذارى كه داشت به آنجا هجرت نمود . آنجا كه همسرش به همراه فرزندش اسماعيل به اين سرزمين هجرت كرد تا وى را از هر خطرى حفظ كند و نسبت به او اطمينان خاطر يابد . در اين هجرت ابراهيم نيز با او بود و يا به روايتى ديگر ابراهيم وى را به اين مكان آورد .
هاجر به همراه فرزندش اسماعيل به جايى كه اكنون مكه ، آنجا قرار دارد
هامش
( 9 ) - انبياء / 70 .