پس از اين گروه دستههاى ديگر مسلمانان يكى پس از ديگرى راه حبشه را در پيش گرفتند .
ابن اسحاق مىگويد : « همهء مسلمانانى كه به سرزمين حبشه هجرت كردند و خود را بدانجا رساندند به استثناى فرزندان خردسالى كه آنان را به همراهشان بردند يا در آنجا به دنيا آمدند ، 83 نفر بودند » .
البتّه ابن كثير اين رقم را مورد مناقشه قرار داده و بدين نتيجه رسيده است كه در مورد سه نفر اضافى پس از تكميل هشتاد نفر شك و ترديد وجود دارد . او همچنين از احمد بن حنبل به نقل از ابن مسعود روايت كرده است كه گفت : « در حالى كه به حدود هشتاد تن مىرسيديم رسول خدا ( ص ) ما را روانهء سرزمين حبشه ساخت » « 41 » .
260 - ابو بكر از كسانى نبود كه به حبشه هجرت كردند ، هرچند خداوند براى او چنين تقدير كرد كه همراه با گراميترين بندگان خدا محمّد بن عبد اللّه ( ص ) روانهء هجرت به مدينه شود . آنگونه كه ابن اسحاق و بخارى به نقل از عروة بن زبير از عايشه نقل كردهاند ماجراى عدم شركت ابو بكر در اين هجرت از اين قرار بود :
عايشه مىگويد : « هنگامى كه سرزمين مكّه بر ابو بكر تنگ آمد و در آنجا گرفتار آزار شد و آنچه را قريش با همدستى يكديگر عليه رسول خدا ( ص ) و اصحابش انجام مىدادند مشاهده كرد ، از پيامبر ( ص ) اجازه هجرت خواست و پيامبر ( ص ) نيز به او اجازه داد . بدينترتيب وى روانهء هجرت به حبشه گشت . امّا هنگامى كه به اندازهء يك ياد و روز راهپيمايى از مكّه دور شد ، ابن دغنه از افراد بنى حارث بن ابى بكر كه پيشواى حبشيان بود ، با او برخورد كرد و پرسيد كه « كجا اى ابو بكر ؟ » او پاسخ داد : « قومم مرا بيرون رانده ، مرا آزار داده و بر من سخت گرفتهاند » . او پرسيد :
« چرا ؟ به خداوند سوگند ، تو زينت خاندانى ، در سختيها و گرفتاريها كمك مىكنى ، كارهاى نيك انجام مىدهى و بينوايان را برخوردار مىسازى . برگرد كه
هامش
( 41 ) - البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 69 .