كشاندن آن به سرزمينهاى مجاور آن برگزيده بود .
در ميان اين گروه ضعيفان و ناتوانانى بودند كه از هرگونه سلطنت و قدرت و از جلوههاى زندگى دنيا بىبهره بودند و در دعوت رسول خدا ( ص ) امل و اميدى به آخرت مىديدند ، هرچند در وضعيّتى قابل قبول و شايسته قرار نداشتند وضعيّتى كه به پايان يافتن آن اميد مىرفت و اسلام در اين دوران چنين اميدى را به وجود آورده بود . بدينترتيب آنان به سوى دعوت شتافتند و در راه آن شكنجهها را به جان چشيدند و بىآنكه به ستوه آيند يا از دين برگردند بر اين آيين پايدارى ورزيدند و با تحمّل همهء بدبختيها و گرفتاريها با شكيبايى و ايمان و پايدارى به راه خويش ادامه دادند و خداوند نيز آنان را توانگرى و سلطه داد و پاداش صبر و پايدارى آنان را بديشان بخشيد كه « تنها صابرانند كه پاداش خود را بىحساب دريافت مىدارند » « 56 » .
گروه دوّم گروهى هستند كه از همان آغاز با پيامبر ( ص ) اعلام دشمنى كردند و دست به كار هجوم عليه مؤمنان شدند . ابو لهب عموى پيامبر ( ص ) در رأس اين گروه قرار داشت . برخى از افراد اين گروه ، تا آن حد در دشمنى فرو رفتند و آنسان در خصومت لجاجت ورزيدند كه به آزار مؤمنان و شكنجهء بردگان و فقيران مستضعف و به ايذاء كسانى پرداختند كه قدرت و توانى در اختيار نداشتند ؛ نه خويشاوندانى كه به حمايت آنان برخيزند و نه ياران و كسانى كه از آنان دفاع كنند .
در آن زمان بسيارى از كسانى كه به اسلام گرويده بودند چنين وضعيّتى داشتند و هيچكس را نمىيافتند كه به آنان پناهندگى اعطا نمايد و از آنان دفاع كند . در ميان كسانى كه به آزار و شكنجهء مؤمنان مىپرداختند ، ابو جهل در رأس همه قرار داشت .
گروه سوّم وضعيّتى ميانه بين اين دو گروه داشتند . آنان به اسلام گردن
هامش
( 56 ) - زمر / 10 .