آرى ، اين سه نخستين كسانى بودند كه به اسلام عقيده داشتند و زيد بن حارثه نيز نفر چهارم اين گروه بود كه به آنان پيوست .
از روايات صادقى كه تاكنون گذشت چنين برمىآيد كه اين پيشتازان بىآنكه دليلى بخواهند اسلام آوردند ، بلكه به سبب آنچه خود به خود از حق دريافته بودند به اين آيين گرويدند ، چه ، كدام قلبى است كه از شائبههاى هوا و هوس و اغراض خاص خالى باشد و آنگاه ايمان به سنگهايى را كه هيچ سود و ضررى ندارد همسان با ايمان به خداوند يكتا و يگانهاى قرار دهد كه تنها و بىنياز است ، نه مىزايد و نه زاييده شده است . علاوه بر اين ، در كنار اين حقيقت كه هر قلب سليمى به اندك تأمّلى آن را درك مىكند ، صفات صاحب اين دعوت كه وى بدان اشتهار داشت ، عاملى ديگر براى شتافتن آنان به ايمان بود ، صفاتى چون خلق و خوى مبتنى بر راستى ، گذشت و بزرگوارى فراوان و بالاخره عقلى سليم و پر درك . مجموعهء اين صفات و ويژگيها سبب مىشد تا هيچ دو دلى در كلام او ترديد نياورد .
بنابراين ، آنچه اين خانوادهء پاك را به انتخاب اين عقيده وادار ساخت ، ادراك خود به خودى حقيقت ، ايمان به راستگويى صاحب دعوت و علاوه بر اينها صفاى دل اين افراد بود ، چه ، كجا دلى صفا يافتهتر از دل خديجه و على بن ابى طالب است ؟
نور از بيت نبوّت مىتابد
207 - نور از خانهء رسول خدا ( ص ) تابيد و پرتوى عظيم در بيرون اين خانه ايجاد شد ، امّا آن پرتو از رسول خدا ( ص ) بسيار دور نشد ، چه در اين مرحله تنها دلهاى دوستان پيامبر و كسانى را روشن ساخت كه در دل با او پيوندى داشتند ، هر چند از خويشان دور يا نزديك او نبودند ولى به هر حال كسانى از خاندان و دودمان او به شمار مىرفتند . در اين ميان آيت بزرگ الهى آن بود كه برخى از خويشان بسيار نزديك پيامبر چون ابو لهب عموى او با وى به دشمنى پرداختند و برخى ديگر نيز يا از دين او پيروى نكردند و يا ايمان خود را آشكار نساختند ، چون ابو طالب كه رسول