فصل هفتم بشارت پيامبر موعود
168 - در جهان فتنههايى مادى موج مىزد ، جنگ ميان ايران و روم پىدرپى برپا بود ، در ساليان قبل از عصر نبوّت عيسى ، سپاهيان يونانى به فرماندهى اسكندر تا ماوراى ايران را در نور ديدند و به چين رسيدند ، عصر پس از عيسى نيز دوران ستمديدگى دينى بود . نخست مسيحيان گرفتار ستم شدند و دوران سركوب آنان حدود سه قرن به طول انجاميد و در طى اين دوران ، شديدترين سختيها و آزارهايى را كه كسى به خاطر اعتقادش متحمل مىشود و مؤمنى به سبب ايمانش بدان گرفتار مىگردد تحمّل كردند تا آنجا كه نرون يكى از امپراتوران رومى آنان را به قير آغشته مىساخت و آنان را بدانان آتش مىزد و در حالى كه مشعلهايى انسانى در پيرامون محفل او مىسوخت ، به مجلس خود ادامه مىداد . آن مشعلها از انسانهايى مؤمن تشكيل مىشد كه ايمانى صادقانه داشتند و هرگز در اين عقيدهء خود تغيير و تبديلى نپذيرفتند ، بلكه عذاب خوارى و زبونى را كه در انتظار آن نيز بودند پذيرا شدند ، امّا اين را نپذيرفتند كه براى به چنگ آوردن متاع دنيا و يا دفع عذاب و شكنجه از خود ، در عقيدهء خويش تغييرى روا دارند .
مصر از نخستين سرزمينهايى بود كه به آيين مسيحيّت نخستين گردن نهاد و هيچ تغيير و تبديلى در عقيدهء خود روا نداشت . به همين سبب نيز ، ساكنان اين سرزمين بيشتر از مردم ديگر سرزمينها در معرض آزار و شكنجهء روميان كه بر آنجا و