ميان نهاد و پس از آنكه اطمينان يافت كه به او پاسخ منفى نخواهد داد ، از او خواستگارى كرده گفت : « اى پسر عمو ، من به خاطر قرابتى كه با تو دارم و به خاطر نسب والايى كه تو دارى و به خاطر امانتدارى ، حسن خلق و راستگويى تو ، به تو تمايل يافتهام » .
در پى اين پيشنهاد بزرگ منشانه رسول خدا ( ص ) پذيرش خود را اعلام فرمود ، هر چند اين پذيرش هنوز در قالب يك پيمان زناشويى در نيامده بلكه تنها نوعى خواستگارى مقدّماتى بود .
آن زن بزرگوار مسأله را ميان خود با او محدود نگه نداشت ، بلكه مىبايست از اين پس دو خانواده با يكديگر ملاقات كنند ، ارادهها با هم يكى شود و رغبت دو خانواده با هم توافق داشته باشد ، چرا كه ، ازدواج پيوند دو خانواده است و نه فقط پيوند دو شخص .
وى به همين سبب به محمّد ( ص ) گفت : « به سراغ عمويت برو و به او بگوى فردا به ملاقات ما بشتاب » .
فرداى آن روز ابو طالب به حضور خديجه رسيد . خديجه به وى گفت : « اى ابو طالب ، نزد عمويم برو و به او بگوى تا مرا به ازدواج پسر برادرت در آورد » .
ابو طالب نيز با اصل اين ازدواج و با اينكه به نوبهء خود در پى اين كار بر آيد ، موافقت كرد و گفت : « اين كار خداست » .
109 - خواستگارى صورت پذيرفت و دو خانواده با يكديگر به توافق رسيدند . روز ازدواج نيز فرا رسيد و مهر اين پيوند دوازده و نيم اوقيه « 10 » طلا بود .
رؤساى مضر و بزرگان و اشراف مكّه براى انجام عقد گردهم آمدند . در اين مجلس وكيل خديجه ، عموى او و آنكه از جانب رسول خدا ( ص ) سخن مىگفت
هامش
( 10 ) - اوقيه يكى از مقياسهاى وزن است كه مقدار شرعى آن به حسب موزون تفاوت مىيابد . هر اوقيه در غير طلا و نقره مساوى 127 گرم در نقره مساوى 119 گرم و در طلا مساوى 5 / 7 مثقال و يا 75 / 29 گرم است . ر . ك . قلعهچى ، محمّد رواى و قتيبى ، محمّد صادق ، معجم لغة الفقهاء ، ص 97 - م .