چنين فرض شود كه تعداد اين افراد بيش از سه تن بوده ، امّا باز هم خواهيم گفت تعداد آنان از اين رقم خيلى فاصله نداشته است ؛ خواه آنكه سبب تسميهء اين گروه اندك را همان بدانيم كه در تاريخ گفته شده و يا آن را چيز ديگرى بدانيم . به هر حال ، اين نام تا دوران نزديك بعثت رسول خدا ( ص ) شناخته شده نبوده است .
البتّه ما به درستى سببى كه براى اين نامگذارى ذكر شده تمايل داريم ؛ زيرا بشارت به رسولى به نام احمد كه همان محمّد است در مجامع اهل كتاب ، يهود و مسيحيّت ، شهرت داشت ، هر چند آنان پس از بعثت رسول خدا ( ص ) به دعوت او پشت كردند و آن را مورد انكار قرار دادند ، آنگونه كه قرآن كريم مىفرمايد : « هنگامى كه آنچه آنان آن را مىشناختند ، به سراغشان آمد ، بدان كفر ورزيدند و آن را انكار كردند و اين در حالى بود كه دلهاى آنان به رسالت او يقين داشت » « 17 » .
اين نام براى رسول خدا ( ص ) از جانب خداوند انتخاب شده بود و با او بسيار مناسبت داشت . اينك شايسته است به مفهومى كه به مقتضاى قرائت اين نام از آن فهميده مىشود ، اشاره كنيم .
صيغه تفعيل كه نام محمّد از آن مشتق شده بر تجدّد فعل و وجود آن در زمانى پس از زمان ديگر به گونهاى مستمر و در حال تجديد لحظه بلحظه دلالت مىكند و اين صيغه در جايى كه فعل مورد نظر تكرار شود ، به كار گرفته مىشود . بنابراين ، محمّد بدان معنى است كه حمد و ستايش او لحظه بلحظه به صورتى مستمرّ تا آن زمان كه خداوند او را به سوى خود فرا مىخواند ، تجديد مىشود و تداوم دارد و اين بدان سبب است كه لحظه بلحظه كردارهاى شايسته از او سر مىزند و كردارهاى شايستهء او - كه ستايش و تمجيد را مىطلبد - ، گفتار صادقانهء او - كه آن نيز مستوجب حمد است - و جهاد او در راه حق پايان نمىيابد و پيوسته استمرار دارد تا آن زمان كه حق را بر همه جا حاكم سازد و اين حق ، شريعت الهى است كه تا روز قيامت پايدار و
هامش
( 17 ) - بقره / 89 .