فصل [ 39 ] : نامههاى محبت
احمد بن سعيد گفته است : نامهات به من رسيد و در آن يافتم « بوى يوسف را ، اگر مرا به كمخردى نسبت ندهيد » . « 2 » ابن عباد گفته است : به حق تو سوگند ، با ياد او در دلم آتشى برافروختى كه جز ديدنت آن را خاموش نكند و جز رؤيت تو از شعله آن نكاهد ، خوشا بر تو از جانب آنانكه فراوان چنين ديدار توانند و « كاش من با آنان بودم و به نواى بزرگى مىرسيدم » . « 3 » ابن عباد گفته است : نامهام در حالى است كه دلتنگى قلب را مىفشرد و پناه جان را مىلرزاند . خدا را پس هر نكتهاى نكته ديگر است و لحظهها شمرده مىشود تا دم ديدار نزديك فرارسد . احساس خويش را بر قلبم مىرانم و به بانگ دل پاسخ مىدهم و « جز گروه كافران كسى از رحمت خدا نوميد نمىشود » . « 4 » هم او راست : من در خدمتگزارى او از مهاجران پيشگام نخستين هستم و دروازهاى كه فضايل را در سراى تو پاس مىدارد و اين آيت مىخواند : لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ . « 5 » باز او راست : پيوسته از جانب خداوند دستى به نگهبانى او و چشمانى بيدار به پاسدارى او در برابر هركسى كه قصد بدى به وى كند گماشته است . او از قومى بود كه دشمنى مىورزيدند « 6 » ، امّا ميان او و آنچه هوسش در سر داشت فاصله افكنده شد « 7 » و خداوند وعدهء حق را دربارهء او به تحقق درآورد .