باب سيزدهم دربارهء سخن ، سخنورى و ميوههاى فصاحت
فصل [ 1 ] : دربارهء فضيلت زبان و سخنورى
خداوند - تعالى - از آزمون بزرگ خود در آموزش بلاغت و بيان و از نعمت گرانسنگ خويش در گويا ساختن زبان ياد كرده و فرموده است :
الرَّحْمنُ * عَلَّمَ الْقُرْآنَ * خَلَقَ الْإِنْسانَ * عَلَّمَهُ الْبَيانَ
« 1 » و
هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ .
« 2 »
همو قرآن را به بلاغت و سخنآورى و به بيان نكو و رسايى كامل ستوده و آن را فرقان ناميده و فرموده است :
بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
« 3 » ،
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا
« 4 » ،
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ
« 5 » ،
وَ كُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْناهُ تَفْصِيلًا
« 6 » و
وَ لَوْ نَزَّلْناهُ عَلى بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ * فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ ما كانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ .
« 7 »
هامش
( 1 ) . الرحمن / 1 - 4 : رحمان ، قرآن را ياد داد . انسان را آفريد . به او بيان آموخت .
( 2 ) . آل عمران / 138 : اين براى مردم بيانى است .
( 3 ) . شعراء / 195 : به زبان عربى ناب .
( 4 ) . طه / 113 : و اينگونه آن را قرآنى عربى نازل كرديم .
( 5 ) . نحل / 89 : و اين كتاب را كه روشنگر هرچيزى است بر تو نازل كرديم .
( 6 ) . اسراء / 12 : و هرچيزى را به روشنى بازنموديم .
( 7 ) . شعراء / 198 و 199 : و اگر آن را بر برخى از غير عربزبانان نازل مىكرديم و پيامبر آن را بر ايشان مىخواند به آن ايمان نمىآوردند .