را به هركه بخواهى همسر دهم و هرچه بخواهى جهاز دهم . منصور دربارهء محمّد و ابراهيم پسران عبد اللّه بن حسن از جعفر بن محمد عليه السّلام پرسيد . گفت : اى امير مؤمنان ، آيهاى از كتاب خدا برايت مىخوانم كه همهء آگاهىام را دربارهء او دربر دارد . گفت : به نام خدا ، بگو . گفت : لَئِنْ أُخْرِجُوا لا يَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا يَنْصُرُونَهُمْ « 1 » . منصور پيشانى او بوسيد و گفت : تو را همين بسنده است . على بن موسى الرضا عليه السّلام نزد مأمون بود كه هنگام نماز رسيد . مأمون تشت و آفتابه آورد و شمارى از خدمتگزاران به وضو دادن او مشغول شدند . رضا عليه السّلام به او فرمود : اى امير مؤمنان ، چه خوب بود اين كار را خود عهدهدار مىشدى ؛ چرا كه خداوند مىفرمايد : فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً « 2 » . مأمون گفت : بر چشم مىنهم و فرمان مىبرم . پس فرمود خدمتگزار برود و آنگاه خود وضو ساخت .
فصل [ 6 ] : در اينباره كه خداوند ناپاكىها را از اين خاندان دور داشته است
گويند : زيباترين سخنى كه از سفاح به يادها مانده ، اين بخش از خطبه « 3 » اوست : سپاس و ستايش خداوندى را كه اسلام را دين خويش برگزيد و آن را گرامى بداشت ، برترى داد ، بزرگى بخشيد ، آن را براى خويش اختيار كرد و مؤيد بداشت و ما را اهل آن آيين ، كانون و تكيهگاه و دژ استوار آن و پاسدار و ياور آن ساخت و به كلمهء تقوا پايبندمان داشت ، ما را سزامندترين كسان بدان و همدمان آن گردانيد ، ما را به خويشاوندى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و نزديكى نسبت با او گزين ساخت و از درخت او بيافريد و از سرچشمهء او پديد آورد و او را از ما قرار داد . پس ما را در عصر اسلام و ميان مسلمانان در جايگاهى بلند نشاند و در كتابى كه بر پيامبر فرستادهء خود نازل فرمود از ما ياد كرد و گفت : إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً . « 4 »