مىدريد و حوادث آينده را مىديد و از بسيارى از وقايع ، پيش از آنكه اتفاق بيفتند ، خبر مىداد . امام نظرش پشت كردن به قدرت بود ؛ پيروانش را از بيعت با محمد بن عبد الله نهى كرد و آنان را پند داد كه خود را از امور حكومت موجود بر كنار نگه دارند . در آغاز نهضت ، قبل از آنكه سپاهيان برسند ، ياور آل محمد ابو سلمه خلال خلافت را به امام پيشنهاد كرد ، اما وى قبول نكرد . ابو سلمه قانع نشد و كوشيد بهر قيمتى امام را به پذيرفتن خلافت وادارد . هنگامى كه پرچم جنگجويان پيدا شد ، ابو سلمه به امام نوشت : هفتاد هزار رزمنده به ما پيوستهاند ، صلاح كار را بنگر [ 40 ] ، و او پاسخ رد داد و گفت حكومت به دست سفاح خواهد افتاد و آنگاه به دست منصور .
ابو مسلم خراسانى ، رهبر انقلاب در ايران و فرد قدرتمند آن مقطع تاريخى ، نيز از جعفر خواست حكومت را قبول كند ، اما او نپذيرفت . ابو مسلم مردم را به « الرضا من آل محمد ( ص ) » مىخواند ، و بدين وسيله خشمش را عليه امويان آشكار كرده بود ؛ زيرا امويان نسبت به اهل بيت ظلم روا داشته ، و خونشان را ريخته بودند . او بر سر آن بود كه حكومت را به آل على ( ع ) برگرداند ، چرا كه آنان شايستهترين خاندان براى امر حكومت بودند . اين بود كه نامهاى به امام صادق ، پيشواى اهل بيت و بزرگ عصر خويش ، و كسى كه چشمها به او دوخته شده و دلها را مجذوب خود كرده بود ، نوشت و در آن چنين آورد :
« من دعوت به مبارزه را آشكار كردم ، و مردم را از اطاعت امويان به پيروى از اهل بيت فراخواندم ، اگر رغبتى به حكومت داريد كسى برتر از شما نيست » .
امام صادق در جواب نوشت : « نه تو از مردان ما هستى ، و نه زمان زمان ماست » . [ 41 ]
حضرت صادق ، با نظر درست و مشى شايستهاش ، و آگاهىاى كه به پشت پرده حوادث داشت ، نمىتوانست به تحقق ارزشهاى اسلامى و آرمانهاى امت مسلمان و اصلاح مفاسد اميدى داشته باشد . دعوت ابو مسلم را نپذيرفت ، زيرا همان كسانى كه به ولايت اهل بيت تظاهر مىكردند ، از اخلاص برخوردار نبودند و امام كه به عمق حقايق آگاه بود ، نمىتوانست با اهدافى كه آنان دنبال مىكردند موافق باشد . او با توجه به شرايط و احوال روز و بر اساس برنامه و انديشههاى حكيمانهاش عمل مىكرد .
امام صادق از پيش اطلاع داد كه در ميان هاشميان قدرت به دست عباسيان
الإمام الصادق و المذاهب الأربعة ( امام صادق و مذاهب چهارگانه ) ( فارسي ) — صفحة 69
مساهمون: اسد حيدر
ص٦٩