داشتند از ياران معاويه و از بستگان حزب او بودند ، و معاويه اين را به خوبى مىدانست .
معاويه به اين بهانه تمسك جست تا شرايط و توانايى مقابله با على ( ع ) و هاشميان را فراهم كند ، چرا كه وى ناچار بود شخصيتى از خود نشان دهد تا براى تحقق اهدافش مناسب و سازگار باشد .
او در اين فريبكارى و نيرنگ بازى خود كامياب شد ، زيرا با دشمنى با على ( ع ) به صورت همتاى وى درآمد . كمخردانى پيرامون معاويه گرد آمدند كه براى رسيدن به اهداف خود به هر قيمتى آمادگى داشتند ؛ آنان به محافل و اجتماعات مىرفتند و چنين تبليغ مىكردند كه خليفهء مسلمانان به دست على ( ع ) كشته شده ، و ابراز ناراحتى مىكردند و مىگريستند . در نهايت به تدريج كسانى را كه به صلاح و خيرخواهى شناخته شده بودند فريفتند تا بدين ترتيب تبليغات در مردم مؤثرتر گردد . اين تبليغات و ادعاها در سطح وسيعى گسترش يافت ، و دلهاى ضعيف را تحت تأثير قرار داد و كاملا مورد قبول مردم واقع گشت ، تا آنجا كه به دشنام قاتل عثمان پرداختند ؛ آنان در آتش انتقام و خونخواهى مىسوختند ، معاويه و حزب او نيز با افراشتن پيراهن عثمان و گريههاى طولانى به تحريك عواطف مردم دست زدند . آنان سوگند خوردند كه ، جز براى غسل جنابت ، دست به آب نزنند و بر بستر نخوابند تا اينكه كشندگان عثمان را بكشند و از كسانى كه زمينهء قتل خليفه را فراهم آوردند انتقام بگيرند .
عمرو بن عاص با دو فرزندش پياده به دمشق آمد ، و در حالى كه چون زنان مىگريست و مىگفت : واى بر عثمان ، واى بر خاموش شدن حيا و دين ، با چنين حالى به شهر وارد شد و بر ضدّ على ( ع ) در كنار معاويه قرار گرفت . اين در حالى بود كه او مىدانست مردم با على ( ع ) بيعت كردهاند ، ولى او با بيعت با على ( ع ) مخالف بود . [ 21 ] وى با معاويه شرط كرد كه به ازاى تظلم دروغينش در مورد قتل عثمان ، فرمانروايى مصر را مادام العمر به او واگذار كند . معاويه نيز پذيرفت و هيچ اهميت نداد كه عمرو بن عاص خود از كسانى بود كه مردم را عليه عثمان تحريك مىكرد و در قتل او شركت داشت ، هيچ يك از اينها مادام كه عمرو بن عاص با على ( ع ) دشمنى مىورزيد براى معاويه مهم نبود . اصولا تكيهء اصلى معاويه بر همان عناصر متمرد و ياغى بر على ( ع ) بود .
مخالفان و دشمنان على ( ع ) در انديشهء خود نيرومندتر شدند ، و قدرت معاويه
الإمام الصادق و المذاهب الأربعة ( امام صادق و مذاهب چهارگانه ) ( فارسي ) — صفحة 48
مساهمون: اسد حيدر
ص٤٨