بىگمان مذهب اهل بيت كوچكترين باطلى را برنمىتابيده ، و تعاليم آن بر همان محورى مىچرخيده كه نظام اسلام بر آن محور قرار داشته است ؛ از اين رو نسبت دادن غلاة به شيعه يك عمل سياسى بوده كه از يك سو عواملى غاليان را پديد آورده ، و از سوى ديگر ، فروپاشى و تضعيف اسلام را مورد نظر داشته است ، زيرا ورود غاليان به اسلام در جهت تحقق همان اهداف سياستپيشگان بوده است . آنان كه در عرصهء رويارويى مستقيم با اسلام ناتوان شدند ، براى انتقام از اسلام جز آفريدن انديشه غاليگرى و نفوذ دادن آن در برخى از عقايد اسلامى راهى نيافتند . اين دشمنان كه از برابر مجاهدان مسلمان مىگريختند و در برابر كسانى قرار گرفته بودند كه شعارشان پيروزى يا مرگ بود ، سرانجامشان اين شد كه عزيزانشان خوار گردند ، فرزندانشان اسير شوند و با خوارى جزيه بپردازند .
اهل بيت در حل مشكل خطرناك غاليگرى پيشگام بوده و به شناختن و شناساندن علل پيوستن اين كفرپيشگان به شيعه اهتمام ورزيدند . براى آنان روشن بود كه دشمنان چه هدفى را تعقيب مىكنند . اين بود كه اهل بيت آشكارا در حضور مردم غاليان را لعن كرده و به صراحت از آنان بيزارى جسته ، و به شيعيان نيز توصيه كردند كه از آنان تبرى و دورى جويند . شيعيان نيز فرامين اهل بيت را به نيكى پذيرفته و از غاليان بيزارى جستند و كتب و تأليفاتشان انباشته از اين تبرى جستنهاست . آنان فتوى دادند كه آميختن با غلاة حرام است ، و بر نجاست آنان اتفاق كردند ؛ و نظر دادند كه جايز نيست مردگانشان را غسل دهند و دفن كنند ؛ دادن زكات به آنان را حرام و ازدواج با آنان را تحريم كردند ؛ همچنين فتوى دادند كه آنان از مسلمانان و مسلمانان از آنان ارث نمىبرند .
امام صادق مغيرة بن سعيد را تكذيب و تكفير و لعن كرد ، ابو الخطاب و پيروانش و ديگر مبلغان انديشهء فاسد غاليگرى را ملعون شمرد . اين مخالفت علنى و آشكار امام صادق بود كه جلو گسترش اين بيمارى كشنده را گرفت ، تا آنجا كه از فرقههاى مختلف غلاة جز نامى در تاريخ نمانده و پس از مدتى اندك محو شدند .
امام به مرازم گفت : به غاليگران بگو شما فاسقيد ، كافريد ، مشركيد ؛ نزد خداوند توبه كنيد . و نيز به او گفت : چون وارد كوفه شدى نزد بشار شعيرى برو و بگو جعفر بن محمد پيغامت مىدهد كه اى كافر ، اى فاسق از تو بيزارم .
مرازم گويد : وقتى وارد كوفه شدم پيام امام صادق را به بشار رساندم ، او گفت : مولايم يادى از من كرد ؟ گفتم : آرى اين چنين ياد كرد ، گفت : خداى جزاى
الإمام الصادق و المذاهب الأربعة ( امام صادق و مذاهب چهارگانه ) ( فارسي ) — صفحة 302
مساهمون: اسد حيدر
ص٣٠٢