( 1 ) ابو حمزه ثمالى مىگويد : امام باقر عليه السّلام فرمود :
يا ثابت إنّ اللّه كان قد وقّت هذا الأمر فى سنة سبعين . فلمّا قتل الحسين عليه السّلام اشتدّ غضب اللّه فأخّره إلى أربعين و مائة . فلمّا حدّثناكم بذلك أذعتم و كشفتم قناع السّتر ، فلم يجعل اللّه لهذا الأمر بعد ذلك عندنا وقتا ، يمحو اللّه ما يشاء و يثبت و عنده أمّ الكتاب . « 1 »
اى ثابت ! خداوند اين امر را در سال 70 ( هجرى قمرى ) قرار داده بود اما وقتى حسين بن على عليه السّلام به شهادت رسيد ، غضب الهى شدت گرفت و آن را به سال 140 [ هجرى قمرى ] موكول ساخت ولى هنگامى كه ما با شما در اين باره سخن گفتيم ، آن را پراكنده كرديد و پرده را كنار زديد در نتيجه پس از آن ، خداوند براى اين امر در نزد ما وقتى را تعيين نكرده است . خداوند آنچه را بخواهد محو يا اثبات مىكند و اصل كتاب نزد اوست .
( 2 ) توقيت معيّن داراى اشكالاتى است ، از جمله :
1 . سخنى است گزاف كه هيچ دليلى بر آن اقامه نمىشود ؛ زيرا مسلمانان اجماع دارند كه زمان ظهور موكول به علم خداوند است . حتى بنابر روايت اخير ، اين امر بر خود معصومين عليهم السّلام هم پوشيده است و از اين روست كه مىگوييم بيان هر تاريخ معينى ، گزاف محض و دروغى آشكار است .
( 3 ) 2 . معلوم بودن زمان ظهور ، اصلىترين عامل شكست انقلاب جهانى خواهد بود ؛ زيرا كافى است كه دشمنان ، ظهور امام عليه السّلام را در آن زمان احتمال دهند كه در آن صورت بر كشتن او گرد آمده و در همان آغاز ، نهضت او را متوقف مىسازند .
از اين رو « برنامه كلى الهى » اقتضا دارد كه براى موفقيت روز موعود ، امر ظهور ناگهانى و غافلگيرانه باشد ؛ مانند روز قيامت كه :
لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ
« 2 »
جز خداوند هيچ كس آن را به موقع خود آشكار نمىگرداند .
پس از اين خواهيم ديد كه اصل غافلگيرى چه نقش مهمى در پيروزى و به نتيجه رسيدن روز موعود دارد .
( 4 ) 3 . تا زمانى كه « برنامه كلّى الهى » درباره امت اسلامى نتيجه نداده و امت به سطح مطلوب از مسئوليتپذيرى نرسيده است ، بايد گفت اين امت ، نسبت به همهء حدود و مقدمات روز موعود ناآگاه است چرا كه اين حدود و مقدمات ، بالاتر از سطح فكرى ، فرهنگى و دينى اين امت مىباشد . از اين رو مردم در گذشته از افشاى زمان ظهور خوددارى نكردند و اگر اكنون نيز زمان ظهور به آنها اعلام شود ، بىشك آن را فاش خواهند ساخت . به همين دليل در دوره غيبت صغرى بردن نام آن
هامش
( 1 ) . النعمانى ، محمّد بن ابراهيم ، همان ؛ ص 157 .
( 2 ) . سورهء الاعراف ( 7 ) ، آيهء 187 .