از هر انسان ديگرى به آنها نزديكتر است .
( 1 ) از اينجاست كه مىشنويم چنين مىگويد :
هر كسى با من دربارهء آدم عليه السّلام بحث و محاجه نمايد [ بداند كه ] من نزديكترين افراد به آدم هستم و اگر درباره نوح با من محاجه كند [ بداند كه ] من نزديكترين انسانها به نوح مىباشم و اگر در مورد ابراهيم محاجه نمايد [ بداند كه ] من نزديكترين خلايق به ابراهيم هستم و هر كس با من در مورد محمّد صلّى اللّه عليه و آله احتجاج كند [ بداند كه ] من نزديكترين افراد به محمّد صلّى اللّه عليه و آله هستم و [ در يك كلمه ] هر كه با من درباره پيامبران محاجه كند [ بداند كه ] من نزديكترين مردم به پيامبران هستم .
( 2 ) 3 - در خلال برنامه كلى الهى آزمايش و امتحانها به نتيجه مىرسد . انحراف و گمراهى انسانها به اوج خود مىرسد و زمين از ستم و بيداد لبريز مىگردد . از سويى ديگر ايمان مؤمنان نيز عمق و ژرفاى بيشترى پيدا مىكند . « 1 » به همين جهت امام مهدى عليه السّلام در بخشى از سخنان خود مىفرمايد : . . . و ما ترسانده شديم ، از شهر و ديارمان رانده گشتيم ، از حقمان محروم مانديم و اهل باطل بر ما افترا بستند و . . .
( 3 ) نكته چهارم : در آن سخنرانى برخى مسائل مربوط به برنامههاى آينده كه در برنامه كلى الهى براى دوران پس از ظهور مندرج است ، مطرح خواهد شد .
در چند بخش به اين مطلب مىپردازيم :
1 - فرمانبردارى از امام عليه السّلام و يارى رساندن به او براى تحقق عدالت كامل در سراسر جهان لازم است . چرا كه ايشان در آن سخنرانى مىفرمايد : خدا را خدا را دربارهء ما [ در نظر بگيريد ] ، ما را خوار نكنيد ، ياريمان كنيد تا خداوند ياريتان كند .
نخستين كسانى كه به يارى امام عليه السّلام مىشتابند ، همان مخلصان آزمودهاى هستند كه تعداد آنها براى فتح عادلانه جهان كافى است .
( 4 ) 2 - امام مهدى عليه السّلام در آن سخنرانى وعده مىدهد با عمل به سيره و شيوهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و نيز عمل به علم خويش ، طرحى عادلانه و كامل را در دولت جهانىاش در اندازد .
مراد از سيرهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، قوانين و مفاهيم كلى است كه خاستگاه رفتارهاى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىباشد ، و نه تمامى ويژگىها و جزء به جزء رفتارهاى ايشان ؛ زيرا روشن است كه برخى اختلافات در رفتارهاى آن دو بزرگوار وجود دارد . به طور مثال امام مهدى عليه السّلام دشمن فرارى از ميدان جنگ را تعقيب و دستگير مىنمايد و يا آن كه به علم خود قضاوت مىكند نه به گواهى شهود . در اين موارد ، سيرهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله چيز ديگرى است . بدين ترتيب اين امور و مانند آن در صورت اثبات ، استثنايى است
هامش
( 1 ) . الصدر ، سيد محمّد ، همان ؛ ص 266 و بعد از آن . در آنجا دربارهء بىعدالتى و ستمى كه جامعه بشرى نسبت به اقليت مؤمنان روا مىدارد ، سخن گفتهايم .