نبخشايد ! ( 1 ) عرض كردم : فدايت شوم ! بر اين سخنان بيفزاى . فرمود : سه نفر باشند كه خداوند بر آنان ننگرد و پاكشان نگرداند و آنان را عذابى سخت باشد . عرض كردم :
فدايت شوم ! آنان چه كسانى هستند ؟ فرمود : مردى كه ادعاى امامت كند و از سوى خدا نباشد و ديگرى كسى است كه بر امام از سوى خدا سخنى ناروا نسبت دهد و ديگرى كسى است كه پندارد آن دو نفر بهرهاى از اسلام دارند . عرض كردم : فدايت شوم ! بر اين سخنان بيفزاى . فرمود : اى اسحاق ! براى من تفاوتى ندارد كه آيهء محكمى از كتاب خدا را از ميان بردارم يا پيامبرى حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله را دروغ انگارم يا ادعا كنم كه پروردگارى در آسمان نيست يا كسى را بر امامت على بن ابى طالب عليه السّلام پيش اندازم ( همهء اين گناهها يكسانند ) . عرض كردم : فدايت شوم ! بر اين سخنان بيفزاى . ( 2 ) فرمود : اى اسحاق ! همانا در دوزخ وادىاى باشد كه آن را « سقر » گويند كه از آن هنگام كه خدا آن را آفريده هرم شرارهاش را پس نداده است . اگر خدا اجازه دهد كه هرم شرارهاش را به اندازهء سوراخ سوزنى پس دهد بىترديد هر آن كس را كه بر روى زمين است بسوزاند و همانا دوزخيان از حرارت و بوى گند و چرك و عذابهاى آن وادى كه خداوند براى اهل آن آماده نموده پناهى جويند و بىگمان در آن وادى كوهى است كه همهء اهل آن از حرارت و بوى گند و چرك و عذابهاى آن كوه كه خداوند براى اهل آنجا آماده ساخته پناهى جويند و بىترديد در آن كوه درهاى است كه همهء اهل آن از حرارت و بوى گند و چرك و عذابهاى آن دره كه خداوند براى اهل آنجا فراهم آورده پناهى جويند و همانا در آن دره چاهى است كه همهء اهل آن دره از حرارت و بوى گند و چرك و عذابهاى آن چاه پناهى خواهند و به راستى ، در آن چاه مارى است كه همهء اهل آن چاه از پليدى و بوى گند و چرك و عذابهاى آن مار كه خداى گرامى و بزرگ در نيش زهرآگينش براى اهل آنجا فراهم آورده پناهى جويند و بىگمان در شكم آن مار هفت صندوق است كه پنج نفر از امّتهاى پيشين و دو نفر از اين امّت در آن صندوقها هستند . عرض كردم :
فدايت شوم ! آن پنج نفر و آن دو نفر چه كسانى هستند ؟ فرمود : امّا پنج نفر ، قابيل كه هابيل را كشت ، نمرود كه با حضرت ابراهيم عليه السّلام در بارهء پروردگارش محاجّه و مجادله نمود و گفت كه « من زنده مىكنم و مىميرانم » ، فرعون كه گفت « من پروردگار
ثواب الأعمال وعقاب الأعمال ( فارسى ) — صفحة 495
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٩٥