يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ ، لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ ، وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ ، وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ .
تمام يك حرف بيش نيست . اما در شش عبارت با تكرار يا تغيير تعبير ، چرا ؟ مىخواهد بر اين اصل " جداسازى " تاكيد هرچه بيشترى كند . كافرون مقصود " بىدين " ها نيست ، نه ، شما هم دين داريد ، همان حرفهاى شما همهاش دين است اما دين شما و من دين ديگرى دارم . اشتباه نشود اينكه آنها هم دين دارند و تو هم ديندار ، پس خوب است متدينين باهم كنار بيايند ، اختلافشان را با تحقيق علمى و استدلال منطقى و حسن نيت رفع كنند و حالا كه هر دو اهل عبادتند و اهل ديانت شايسته نيست كه بخاطر برخى اختلافنظرها و سليقهها و سوءتفاهمها از هم جدا باشند نه ، نه ، نه ، هر دو اهل عبادتيم ، اما آنچه كه مىپرستيم يكى نيست ، معبودهامان دوتايند ، دينهامان دوتايند ، بر سر يك پرستش معبود و يك دين اختلافنظر نداريم كه حل شود
سخن از دو پرستش و دو معبود و دو دين مخالف و مغاير و متناقض است . بر سر چه چيز بحث كنيم ؟ . . .