اندامهايتان و نگهبانانى راستين وجود دارند كه كردار شما و شمارش نفسهايتان را آمارگيرى و ضبط مى كنند » و بر بنيان همين اطمينان به خير و دادگرى وجود و بزرگى حيات و زندگانست كه على بن ابي طالب مردم روزگارش را مخاطب قرار مىدهد و به بيدارى آنها مى پردازد و اين حقيقت را به آنها بيان مى دارد كه حيات ، واقعيتى آزاد است و هيچگونه قيد و بندى را نمى پذيرد مگر قيدى را كه سبب پيشرفت آن و وسيلهاى براى پايدارى و شعلهاى از روشنائى و قانون و ناموسى از مقررات آن باشد در صورتى كه بروزگاران پيش پايدارى آزادى ميسور نبود و اكنون بر مردم است كه حقيقت حيات را بزنجيرها و بندهاى ناروا نكشند و گر نه بكهنگى مى گرايد و سر به نيستى مى گذارد .
پس حيات ، حقيقتى زيبا ، بزرگ ، آزاد و نيكو است كه خود قوانين پايدارش را نگهبانست و اعتنائى به خردهگيران قوانينش ندارد و اين حيات هميشه ، بتازگى مى رود و همواره دگرگون مىشود هرگز اين تجدد و تطور را از دست نمى دهد و چيزى ديگر را جايگزين اين دو قانون بزرگ نمى سازد و اين روش پايدارى است كه حيات هميشه آن را در راه رسيدن به هدف خير فراوان و بقاء شايستگيهايش تعقيب مىكند و هرگز از رفتار باز نمى ماند . نگرش فرزند ابي طالب به حيات و نواميس آن كه بزرگترين پديدههاى آفرينش است نظرى رسا و ژرف است و در جان امام ايمان به انقلاب حيات كه هميشه به پيش مى رود جاى گرفته همان انقلاب و انگيزش كه هميشه در جنبش است و
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 252
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٥٢