بكوشد تا احكام الهى را كه بفراموشى افتاده احيا و اجرا كند و ستمديدگان را امان بخشد و ستمگران را كيفر دهد و سرزمينهاى اسلامى را بفروغ شايستگى و عدل روشنى دهد ، اينجاست كه تمدن و فرهنگ مفهوم حقيقى خود را درمى يابد و شايستگى همه سوى را فرا مى گيرد و عدالت كامل ظاهر مىشود . براى تحقق چنين ايدهاى زمامدار اسلامى بايد از خويهاى زشت بر كنار باشد و بكژى نگرايد تا بتواند برهبرى مسلمانان بپردازد و ناروائيها را جلو گيرد ، امام شرايط زمامدارى اسلامى را چنين بيان مى دارد : ( آن كس كه زمامدارى مسلمين و حكومت آنانرا به عهده مى گيرد و بر ناموس و خون و مال مردم سرپرستى مىكند ، نبايد بخيل باشد زيرا در اين صورت مردم را پريشان و آواره كند و نبايستى از دگرگونى روزگار بهراسد تا سرمايهاى از مال مردم براى روز مباداى خود فراهم آورد و رشوهخوار هم نباشد كه حقوق مردم پايمال گردد و فرمان دين به اجرا نيابد و هرگز نبايد بتعطيل سنت پيامبر بپردازد كه در آن صورت امت اسلامى نابود مى گردد ) على بهترين مردم را پيشواى دادگر و بدترين مردم را زمامدار ستمكار ميداند و در اين باره به عثمان كه از راه دادگرى به انحراف گرائيده بود چنين مى فرمايد :
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 106
مساهمون: جورج جرداق
ص١٠٦
هامش
( 1 ) - خطبهء 131 نهج البلاغه