حسين عليه السّلام گفت : نه ، كه - اگر خدا بخواهد - آمادهء رحمت پروردگار گرامى و بزرگوارم و شفاعت پيامبرم - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - مىباشم .
اين از يكسو منتهاى ددمنشى و درندهخوئى سپاه كوفه است ، ولى از ديگر سو ، منتهاى مقصود است در إتمام حجّت بر ايشان ، از جانب إمام حسين - عليه السّلام .
إمام - عليه السّلام - با اين پيشنهادها ، هم ميزان سنگدلى اينان را هويدا ساخت و هم نادانيشان را به سنّت پيامبر كه مدّعى انتساب به آن و دفاع از آن بودند .
هر يك از گزينههاى پيشنهادى را با كلمهء نفى - « نه » - رد كردند و البتّه سومين گزينه را - هر چه بوده باشد - جز با سلاح پاسخ نگفتند ! « 1 » كسى كه از وجدان بيدار و ضمير آگاه و إنسانيّت برخوردار باشد ، چنين رفتارى نمىكند ؛ تا چه رسد به كسانى كه مدّعى انتساب به دين رحمت و صلح و حقّ و عدالت - يعنى : إسلام - اند ! پيشنهادهاى إمام حسين - عليه السّلام - ميزان دورى أمّت مسلمان را از دين إسلام ، در زمانى كه هنوز نيم قرن - يعنى تنها پنجاه سال ! - ، از وفات پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - نگذشته است ، نيك هويدا مىسازد ! مسلمانان ژرفاى تعاليم كرامند إسلام را در نيافته و از روح جاهليّت أولى كه در جانهاشان نهفته بود ، خالى نشده بودند ؛ هنوز با آن روحيّه حركت مىكردند و هنوز عادات و رسوم جاهليّت - در گرايش به خونريزى ، پردهدرى ، خيانت به
هامش
( 1 ) . راويان در اين كه سومين گزينهء پيشنهادى إمام حسين - عليه السّلام - چه بوده است ناهمسخناند .
بيشترينهشان گفتهاند آن حضرت به آنان پيشنهاد كرد كه به شهر نياى خود ، يعنى پيامبر ، بازگردد ولى با سلاح به او پاسخ گفتند . در مقابل ، أمويان پيشنهاد ديگرى سر هم كرده و برساختهاند بدين مضمون كه آن حضرت به سراغ يزيد برود و دست در دست او بنهد يا از نظر او مطّلع شود ! أمّا همين كه با سلاح بدين گزينه پاسخ گفتند نشان مىدهد پيشنهاد رفتن به سراغ يزيد ، دروغين و مجعول است ؛ چون اين پيشنهاد ، به معناى تسليم شدن و به چنگ آنان افتادن بود ؛ حال ، چرا نبايد آن را بپذيرند ؟ ! و با سلاح بدان پاسخ بگويند ؟ !