فرمود : آيا مىدانيد كه رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در واپسين خطبهاى كه خواند ، فرمود : « من دو چيز گرانبها در ميان شما وانهادم : كتاب خدا و أهل بيتم ، پس به اين دو چنگ درزنيد تا هرگز گمراه نشويد » ؟
گفتند : آرى چنين است .
سپس إمام حسين - عليه السّلام - ايشان را سوگند داد كه شنيدهاند كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - مىفرمود : « هر آن كه بپندارد مرا دوست مىدارد ، و على را دشمن بدارد ، دروغ گفته است . در حالى كه على را دشمن مىدارد ، هيچ مرا دوست نمىدارد » ؛ كسى به آن حضرت گفت : اى رسول خدا ! اين چگونه است ؟ فرمود : زيرا كه او از منست و من از اويم ، هر كه او را دوست بدارد ، مرا دوست داشته ، و هر كه مرا دوست بدارد ، خدا را دوست داشته است ، و هر كه او را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته ، و هر كه مرا دشمن بدارد ، خدا را دشمن داشته است » ؟
گفتند : آرى چنين است ، شنيدهايم . . .
امام - عليه السّلام - فرمود : اى مردم ! از پندى كه خداوند ، در قالب نكوهش عالمان يهود ، به أوليايش داده است عبرت گيريد آنجا كه مىفرمايد :
« لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ »
« 1 » ( يعنى : چرا عالمان ربّانى و أحبار آنان را از سخنان ناشايستهشان نهى نمىكنند ؟ ) ، و فرموده :
« لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ »
( يعنى : كسانى از بنى إسرائيل كه كفر ورزيدند لعنت شدند ) تا آنجا كه فرمايد :
« لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ »
( يعنى : بس بد است آنچه مىكردند ) « 2 » .
خداوند از آن رو اين نكوهش را در حقّ ايشان روان مىدارد كه از ستمكارانى كه ميان ايشان بودند زشتكارى و تباهى مىديدند ولى به آرزوى برخورداريى كه از ايشان مىيافتند و از بيم پرهيختنىها ، اين ستمكاران را نهى نمىكردند ، و خداوند مىفرمايد :
« فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ »
« 3 » ( يعنى : از مردمان مترسيد و از من بترسيد ) و فرموده است :
« الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ »
« 4 » ( يعنى : مردان مؤمن و زنان مؤمن ، برخىشان ياور برخى ديگرند ، أمر به معروف مىكنند و نهى از منكر مىنمايند ) .
هامش
( 1 ) . س 5 ى 63 .
( 2 ) . س 5 ى 78 و 79 .
( 3 ) . س 5 ى 44 .
( 4 ) س 9 ى 71 .