فرزندانى مؤمن در پشت افرادى از كافران و منافقان قرار داده است و على عليه السّلام پدران - كافر يا منافق - را نمىكشت تا اينكه اين امانتهاى الهى از پشت آنها خارج شوند و وقتى اين فرزندان از صلب آنها خارج مىشدند بر هركدام دست مىيافت با آنها مىجنگيد ؛ قائم ما اهل بيت نيز چنين است ، تا تمام امانتهاى الهى از پشت پدرانشان خارج نشوند ظهور نكرده و كسى را نمىكشد ، امّا وقتى امانتها « 1 » خارج شدند ، بر كافران و منافقان مسلط شده و آنها را مىكشد . » « 2 »
6 . مروان انبارى مىگويد : از امام باقر عليه السّلام ( نوشته يا پيامى ) صادر شد كه در آن فرمود : « وقتى خداوند بودن ما را در ميان قومى ، ناخوش دارد ما را از ميان آنها خواهد برد . » « 3 »
7 . فرات بن احنف از امام صادق از پدران بزرگوارش از امير المؤمنين عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : « به خدا قسم من و ايندو پسرم كشته خواهيم شد و در آخر الزمان مردى از نسل من به خونخواهى ما برخواهد خاست ، او براى شناخته شدن گمراهان از رهيافتگان غيبتى طولانى خواهد كرد تا جايى كه گويندگان نادان بگويند : خداوند را - براى فرستادن قائم - به آل محمد احتياجى نيست » . « 4 »
8 . مفضل بن عمر از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند : امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : « بدانيد كه زمين از حجت خدا خالى نيست ، امّا خداوند به واسطهء نادانى و ستمكارى مردم ديدهء ايشان را از ديدن حجتش فرومىبندد . . . » « 5 »
هامش
( 1 ) . با توجه به اين حديث شايد بتوان گفت مقصود از روايات ( اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 581 ، 518 ، 524 ، 570 ) كه پيدا شدن گنجهاى زمين و بيرون ريختن زمين گنجهايش را مطرح كرده است همين وديعهها و امانتها باشد و شاهد آن هم سخن امام صادق عليه السّلام است كه فرمود : « سپس جوان خوشروى حسنى ظاهر مىشود كه با فرياد رسا به سوى ديلم فرياد مىكند : اى آل احمد به فرياد مظلومى كه از ناحيه حرم صدايتان مىزند پاسخ دهيد ؛ و گنجهاى الهى در طالقان به او پاسخ خواهند داد ، آن هم چه گنجهايى ! كه از طلا و نقره نيستند بلكه مردانى چون پارههاى آهنند . . » ( بحار الانوار ، ج 53 ، ص 15 ) ، و شايد بتوان گفت مقصود از اينكه تمام اموال دنيا برايش جمع مىشود ( بحار الانوار ، ج 51 ، ص 29 ، روايت 2 ) ، همان طلا و نقره و اموال ديگر باشد .
( 2 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 489 ، روايت 224 .
( 3 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 498 ، روايت 271 .
( 4 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 532 ، روايت 462 .
( 5 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 532 ، روايت 463 .