در واقع ابو الفوارس آن قدر قدرت نداشت كه بتواند در رأس سپاه غزنوى در سال 1017 / 1018 ( 408 هجرى ) در كرمان و فارس پابرجا شود ، ولى نفوذ سلطان بزرگ ترك ، به قدرى زياد و با اهميت بود كه سلطان الدولة مىبايست سرانجام به استقرار مجدد حكومت ابو الفوارس در كرمان تن در دهد « 1 » ، ولى به عكس كشمكش وى با برادر ديگر ، يعنى ابو على حسن ، مشرّف الدولة ، در بين النهرين تا سال 1022 / 1023 ( 413 هجرى ) ادامه داشت . « 2 »
آشوبهاى داخلى دامنهدار ديگرى هم كه گاهى به جنگهاى ملى ، مثلا در سال 1020 / 1021 ميلادى ( برابر 411 هجرى ) در همدان ميان كردها و تركها « 3 » ، منجر مىشد و به نوبهء خود مخالفت ايرانيان را در مقابل سلطهء تركان منعكس مىكرد ، به تزلزل اركان حكومت آل بويه كمك مىنمود . اما مخالفت كردها تنها با تركان نبود ، بلكه بر ضد ديلميان نيز طغيان كردند بدين صورت كه در جنگ بين « صاحب » همدان ابو الحسن سماء الدولة ( كه از سال 1021 / 1022 ميلادى برابر 412 هجرى جانشين پدرش شمس الدولة شده بود ) و خويشاوند و پشتيبان وى ابن كاكويه ، به ابن كاكويه پيوستند . ابن كاكويه نيز با فرهاد بن مرداويچ ديلمى « 4 » كه تا آن زمان تيولدار شمس الدولة در بروجرد بود همپيمان شده بود ، ولى پس از پيروزى ايشان ، كردها ديلميان را نيز مانند تركان راندند ؛
هامش
( 1 ) - گرديزى ( زين الاخبار ) ، ص 71 ؛ - ابن الاثير ، ج 9 ، ص 101 به بعد ؛ - و نيز رجوع كنيد به :Karl V . Zettersteen in der E I , IV 950 f .( 2 ) - ابن الاثير ، ج 9 ، ص 109 و 112 به بعد . - تسخير آناتولى در 1015 / 1021 - آن طورى كه مدعاست - يقينى نيست رجوع كنيد به :Cahen , Mal . S . 51 mit Anm . 50 , 51 ; - Cahen im « Journal Oriatique » 1954 , S . 274 - 279( 3 ) - ابن الاثير ، ج 9 ، ص 110 به بعد .
( 4 ) - رجوع كنيد به :Justi , Namb . 102 rechts ( Nr . 34 ) .